Hazret-i Ömer “radýyallahü anh”, halifelik günlerinde bir grup eshabla Medine’den çýktý.

Yanýnda kölesi hazret-i Mugire de vardý.
Þam’a gidiyorlardý.

Ancak bir devesi vardý Halifenin.
Ve kölesiyle nöbetleþe biniyorlardý.

Ancak, Þam’a iyice yaklaþmýþlardý ki, deveye binme sýrasý hazret-i Mugire’ye gelmiþti.
Hazret-i Ömer indi.

Tam Mugire binerken eshab girdi araya:
- Ya emir-el müminin! Deveye siz binseniz yine.

- Neden ben binecekmiþim?
- Þam halký kölenizi devede, sizi yaya görürlerse, kölenizi halife zannederler. Endiþemiz bundandýr efendim.

Hazret-i Ömer pek memnun olmamýþtý bu sözlerden.

Buyurdu ki:
- Kardeþlerim, kalblerimiz Ýslam’ýn nuruyla aydýnlanmadý mý?
- Elhamdülillah.

- Resulullah efendimize eshab olmakla þereflenmedik mi?
- Þükürler olsun.

- Peki söyleyin bana. Bu iki büyük nimete kavuþmuþken, deveye binmemizin ne kýymeti vardýr? Bu nimetler bize yetmez mi?

Eshab-ý kiram sustular.
Hak vermiþlerdi Halifeye.

Þam’a vasýl olunca emretti Hazret-i Ömer:
- Kimin bende bir hakký varsa, gelip istesin!

Kulaðýmý çekmiþtiniz

Bunun üzerine kölesi öne çýktý ve;
- Efendim! Bir defa büyük bir suçum yokken kulaðýmý çekmiþtiniz. O hakkýmý istiyorum, dedi.

Hazret-i Ömer memnun olmuþtu:
- Gel öyleyse, sen de benimkini çek, ödeþelim! buyurdu.

Eshab-ý kiram þaþýrdýlar.

Biri cesarete gelip, arzetti:
- Ey Halife! Sizin gibi adil bir melik dünyaya gelmemiþtir. Böyleyken onun böyle hak istemesini biz doðru bulmuyoruz.

Hazret-i Ömer kararlýydý:
- Sakýn mani olmayýn, buyurdu. Bugün helallaþmazsak, yarýn çok güç olur ahirette.

Ve döndü kölesine.
- Haydi gel, yap dediðimi!

Hazret-i Mugire yaklaþtý.
Ve Efendisinin kulaðýný belli belirsiz bir þekilde, adeta okþar gibi çekiverdi.

Hazret-i Ömer itiraz etti buna:
- Hayýr, öyle deðil, kuvvetli çekeceksin!

Hazret-i Mugire edeble mýrýldandý:
- Fazla çekersem, sizin hakkýnýz bana geçer diye korktum efendim.

- Öyleyse hakkýný helal et!
- Helal olsun efendim.

Hazret-i Mugire’nin maksadý, Efendisini sevindirmekti.
Çünkü Onu çok iyi tanýyor, böyle yaparsa mutlu olacaðýný kesin biliyordu.

Nitekim o günden sonra Hazret-i Ömer, daha çok sevmiþti kendisini.