Salih Dede "rahmetullahi aleyh", Balýkesir erenlerindendir.

Rivayete göre, zalimin biri, bir garibi el ve ayaklarýný baðlamýþ, dövüyordu bir gün.
Zavallý çaresizdi.

“Ya Rabbi”, diye yalvardý içinden. “Sevdiðin kullar hürmetine kurtar beni bu zalimden!”

Duasý biter bitmez Salih Dede beliriverdi önünde.
Ve hiddetle baðýrdý o zalime:
- Býrak o zavallýyý, çöz baðlarýný!

Ama aldýrmadý adam.

Tekrar ikâz etti:
- Býrak onu diyorum, çöz baðlarýný!

Yine umursamadý.
Ancak fazla sürmedi.

Dövdüðü garibin baðlarý çözülüp, kendi eli ayaðý baðlandý bir anda.
Zalim, o zaman anladý acý gerçeði.

Ve baþladý yalvarmaya:
- Ne olur, ben ettim, sen etme!

Mübarek zat affedince çözüldü baðlarý.
Kalktý ve sarýldý ellerine.
Talebesi olmakla þereflendi.

Ýnsanýn iki ziyneti var

Bir gün de gençlerle sohbet ediyordu ki;
- Ýnsanlarýn iki ziyneti vardýr buyurdu. Biri “Edeb”, diðeri “Tevazu”dur. Kibir, çok kötü þey. Kibirli olaný ne Allah sever ne de kullar. Ama edeb çok güzel. O kimde olsa beðenilir.

Gençlerden biri sordu:
- Edeb nedir hocam?

- “Edeb”, söz dinlemektir. Kim toprak gibi mütevazý olursa, her nimete kavuþur.

Sordu yine:
- Efendim, Veliler öldükten sonra daha çok feyz verirler, buyurdunuz. Neden acaba?
- Evladým kýlýç, kýnýnda iken mi iyi keser, kýnýndan çýkýnca mý?

- Elbette kýnýndan çýkýnca hocam.
- Ýþte Evliyaullah da böyledir. Onlar ölünce, kýnýndan çýkmýþ kýlýç gibi olurlar.

- Feyz alabilmek için baþka þartlar da var mý efendim?
- Var tabii. “Ehl-i sünnet” itikadýnda olmak, haram iþlememek ve beþ vakit namazý kýlmak.

- Hocam, geçen gün, “Üç çeþit þeytan vardýr” buyurmuþtunuz. Nelerdir bunlar?

Buyurdu ki:
- “Þeytan”, uzaklaþtýrýcý demektir evladým. Allahü teâlânýn sevgisinden, merhametinden uzaklaþtýrýr insanlarý. Birisi “Ýblis” ve torunlarýdýr ki, insana haramlarý vesvese verir. Bu, zayýftýr.

- Ýkincisi nedir efendim?
- Ýkincisi “Nefs”dir ki, yüzbin þeytandan þiddetlidir.

- Ya üçüncüsü hocam?
- Üçüncü þeytan “Kötü arkadaþ”týr ki, en tehlikelisi budur iþte.