Ukaz panayýrý insan kaynýyordu.

Pazarlýk yapanlar.
Para sayanlar.
Mallarýnýn reklamýný yapanlar.

Bu hengamede, orta yaþta bir insanýn tatlý ve tesirli sesi duyuldu bir ara:
- Ey insanlar! La ilahe illallah deyiniz!

Bütün bakýþlarýn kendisine çevrildiði bu münadi, “Sevgili Peygamberimiz”di “sallallahü aleyhi ve sellem”.

Ama O, pazar yerini tezgah tezgah dolaþýp halký Ýslam’a çaðýrýrken, biri de ardýnca dolaþýp halký ifsat ediyor;
- Aman ha! Sakýn Ona inanmayýn! diyordu.

Bu da, amcasý Ebu Leheb’di.
Buna raðmen Efendimiz “sallallahü aleyhi ve sellem” yýlmýyordu.

Çevre kabilelerden Kâbe’yi ziyaret için gelen insanlarý karþýlýyor, onlara yumuþak ve tatlý bir üslubla Ýslam’ý anlatýyordu.

Onun güler yüzünü gören, tatlý sözlerini iþitenler seve seve Müslüman oluyordu.
Ama Mekke müþrikleri rahatsýzdý bundan.

Bir türlü hazmedemiyorlardý bunu.
Nihayet Kureyþin gün görmüþ pirlerinden Velid bin Mugire müþrikleri topladý bir gün etrafýna:

- Ey Kureyþ! Sözlerime kulak verin!
- Seni dinliyoruz ya Velid, söyle.

Ýhtiyar, hýrçýn bir tavýrla konuþmaya baþladý:
- Mekke’ye civar kabilelerden Hacca gelenleri, Muhammed yolda karþýlýyor. Tatlý sözleriyle kendine çekiyor. Akýbeti iyi görmüyorum. Hem içten, hem de etraftan sarýlýyoruz, farkýnda mýsýnýz?

Tasdik ettiler:
- Evet doðru. Ama ne yapabiliriz ki?
- Onu, insanlarýn gözünden düþürmeliyiz.

- Ýyi de nasýl yapacaðýz bunu?
- Onun için öyle bir sýfat bulalým ki, insanlar soðusun Ondan.

Birisi bir teklifte bulundu:
- Mesela “Kâhin” desek?
- Hayýr, kâhin olmaz. Onun sözleri kâhinlerin dediklerine hiç benzemiyor.

- “Deli” desek?
- Deli hiç olmaz. Ona deli demek, delilik olur.

- Peki, “Sihirbaz” desek?

- Hayýr, bu da tutmaz. Çünkü herkes tanýyor Onu.

Muhataplarý da çaresizdi:
- En akýllýmýz sensin ya Velid. Sen bir þey bul, onu söyleyelim.

Velid, az düþündükten sonra son noktayý koydu:
- Biz yine “Sihirbaz” diyelim. En iyi bu uyar. Çünkü O, sözleriyle babayý evladýndan, dostu dosttan koparýyor.

Ve ekledi:
- Fakat O, sizin bildiðiniz sihirbazlardan deðildir. O, “Babil sihirbazý”dýr diyelim. Böyle dersek belki inandýrabiliriz insanlarý.

Halbuki boþa çabaydý bütün bunlar.
Ne yapsalar boþunaydý.
Korkunun ecele faydasý yoktu çünkü.