Efendimiz “sallallahü aleyhi ve sellem” otuzdokuz yaþlarýnda idi ki, gündüz olacak hadiseler bir gün öncesinden rüyada gösterilirdi kendisine.

Melekler;
-Ya Muhammed! diye seslenir, selam verirlerdi.

O günlerde yalnýz kalmak istiyor, yalnýzlýðý seviyordu.
Yanýna bir miktar yiyecek alýp “Hira maðarasý”na gider, o ýssýz ve sessiz yerde ibadetle geçirirdi vaktini.

Ancak bazý fitneci kadýnlar, Hatice annemizin kalbine fitne sokmaya çalýþýyorlardý.

Bir gün koþtular yine onun kapýsýna.
- Bak Hatice, sen bütün servetini Ona baðýþladýn. O ise senden uzaklaþýyor. Seni sevmiyor galiba, dediler.

Hazret-i Hatice “radýyallahü teâlâ anha” hiç aldýrmadý bu sözlere:
- Bunu da nerden çýkarýyorsunuz?
- Caným anlamýyor musun? Sevse, niye uzaklaþsýn senden?

Yüz vermedi fitnecilere:
- Hayýr, yanýlýyorsunuz. Böyle bir þey aklýmýn köþesinden bile geçmez benim. Siz kendinize bakýn, dedi.

Ve devam etti:
- Bilakis saadet niþanlarý, Peygamberlik iþaretleri görüyorum ben onda. Çok yakýnda bütün cihan Onun davet nuruyla aydýnlanacak, göreceksiniz.

Fitneciler kös kös geri gittiler.

Nitekim o senenin Ramazan ayý ortalarýnda, Efendimiz aleyhisselam Hira’dan eve dönüyordu bir gece.

Safa ile Merve arasýna gelmiþti ki, birden bire gök cihetinden gelen tatlý bir sesle ürperdi:
- Ya Muhammed! Sen Allah’ýn Resulüsün! Ben de Cebrailim!

Baþýný kaldýrdýðýnda Cebrail aleyhisselamý gördü havada.

Ýnsan þeklindeydi.
Yoluna devam etti.

Yol boyunca, taþlar ve aðaçlar, saðdan soldan selam veriyorlardý kendisine.
- Esselamü aleyke ya Resulallah!

Bu fevkalade haller endiþeye düþürdü Efendimiz aleyhisselamý.

Bunlar ilahi bir hadise miydi?
Yoksa cin iþi miydi?

Bu korkuyla vardý eve.
Hatice validemiz, ilk görüþte sezdi bir þeyler olduðunu.

Ve sordu:
- Ya Muhammed! Yüzünde bir baþka nur görüyorum bugün. Bir þey mi oldu?

- Evet ya Hatice, birtakým sesler iþitiyor, ýþýklar görüyorum. Acaba cin midir bu görünenler?

Hatice validemiz teselli etti:
- Korkma! Allah, senin hakkýnda hayýrdan baþka bir þey dilemez. Cin, semtine bile uðrayamaz senin, dedi.

Ve ekledi:
- Benim ümidim þöyledir ki, sen bu ümmetin Peygamberi olacaksýn.

Bu sözler rahatlattý Efendimiz aleyhisselamý.
Nitekim o günlerde, ikinci bir dert ortaðý, ondan baþka destek veren bir kimse yoktu kendisine.