Hak teâlâdan bir vahiy geldi Peygamber efendimiz aleyhisselama:
- Ey Habibim! Sana emrolunan þeyi açýkla, anlat! Müþriklerin sözlerine aldýrma!

Efendimiz aleyhisselam, bu emr-i ilahiyi alýr almaz doðruca Safa tepesine çýktý. Mekkelileri açýktan açýða davet edecekti Ýslam’a.

Yüksekçe bir kayanýn üzerine çýktý.
Ve mübarek parmaklarýný kulaklarýna koyup yüksek sesle nida etti:
- Ey Kureyþliler! Geliniz, toplanýnýz! Size mühim bir haberim var!

Bu sesi duyanlar, birer ikiþer gelip toplandýlar.
Az sonra büyük bir kalabalýk oluþmuþtu.

Herkes merak içinde yanýndakine soruyordu:
- Bu seslenen Muhammed deðil mi?
- Evet O.

- Ne söyleyecek acaba?
- Ben de bilmiyorum.

Ve bir ses yükseldi:
- Ya Muhammed, ne var? Bizi neden topladýn buraya?

Bütün gözler, Efendimiz aleyhisselama çevrildi o anda.
Kimseden çýt çýkmýyor, herkes ne diyeceðini merakla bekliyordu ki, Allah’ýn Resulü seslendi yine:

- Ey kavmim! Benden hiç yalan söz duydunuz mu?
- Duymadýk, sen hiç yalan söylemezsin.

- Peki, þu daðýn ardýnda düþman var. Bu gece baskýn yapacaklar desem, inanýr mýsýnýz?
- Elbet inanýrýz. Çünkü sen doðru sözlüsün.

Bunun üzerine Efendimiz aleyhisselam;
- Ey insanlar! Ben, size Allah tarafýndan gönderilmiþ bir Peygamberim. Allah birdir, ben de Onun Resulüyüm. Allah’tan baþka ibadete layýk kimse yoktur. Her canlýyý öldüren, dirilten yalnýz Odur! diye seslendi.

Sonra sustu.
Ýþin tuhafý, oraya toplanan insanlar da susuyordu.

Derin bir sessizlik hakim olmuþtu o kalabalýða.
Sanki þoka girmiþlerdi.

Az önce, “Sen yalan söylemezsin, sen doðru sözlüsün” dedikleri kiþiye, þimdi sessizce dudak büküyorlardý.

Ebu Leheb de o kalabalýðýn arasýndaydý.
Öfkeden gözleri dýþarý fýrlamýþ, ne yapacaðýný, ne söyleyeceðini bilemez bir haldeydi.

Kudurmuþ gibiydi adeta.
Yerden irice bir taþ alýp fýrlattý Allah’ýn Resulüne.

Bir taraftan da böðürüyordu:
- Bizi bunun için mi topladýn buraya?

Sonra o hýnçla halka döndü ve;
- Sakýn ha! Bunun sözüne inanmayýn! dedi.

Ve birer ikiþer daðýldý kalabalýk.