Amasyalý Seydi Halife "rahmetullahi aleyh", 1500 lü yýllarda Amasya’da yaþadý.
Ve orada vefat etti.

Bir gün, mescidinin önünde oturuyordu ki, talebesinden biri geldi yanýna.

Ve rica etti:
- Hocam bir þey sorabilir miyim?

- Tabii evladým, sor.
- Efendim, Allah’ý sevmeyi anlýyorum da, Allah’tan korkmayý anlayamýyorum. Yani ben Allah’tan niye korkayým ki? Onu çok seviyorum. Beni yaratmýþ, bana sonsuz nimetler vermiþ. Her gün rýzkýmý gönderiyor. Yaþamak için her an Ona muhtacým. Bana bu kadar iyiliði varken niye korkayým ki Ondan?

Mübarek zat, sonuna kadar dinledi.

Ve buyurdu ki:
- Evliyaullah da Allah’tan çok korkar evladým. Ama bu korku, Ona olan aþýrý sevgilerinden ileri gelir.

- Sevgiden mi dediniz?
- Evet. Allah korkusunun menþeinde “Sevgi” vardýr. Sevdikleri için korkarlar yani.

- Kusura bakmayýn ama anlayamadým hocam.
- Bak evladým, her çocuk babasýndan korkar deðil mi?
- Evet efendim, korkar.

- Talebe de hocasýndan korkar, öyle deðil mi?
- Evet hocam.

- Peki, bunlarýn korkularý nedendir acaba? “Onlardan bir fenalýk gelir” diye mi korkarlar?
- Asla. Baba evladýna kötülük eder mi hocam?

- Hoca da talebesine kötülük düþünmez deðil mi?
- Elbette efendim.

- Öyleyse niye korkuyorlar? Elbette ki çok sevdikleri için. Onu incitirim, üzerim, kalbini kýrarým diye korkarlar, öyle deðil mi?
- Evet efendim.

- Ýþte Allah korkusunda da böyle bir incelik vardýr evladým. “Allah adamlarý”, “Bir günah iþlerim de, Rabbim bana gücenir” diye titrerler. Þimdi anladýn mý?
- Anladým hocam.

Ýki mühim nasihat

Bir gün de sevdiði bir talebesine;
- Evladým, sana iki mühim nasihatým olacak, buyurdu. Bunlarý, ömür boyu aksatmadan yapacaksýn, tamam mý?

Talebe;
- Tamam efendim, dedi.

Buyurdu ki:
- Beþ vakit namazýný özenerek, usulüne uygun olarak kýl. Böyle yaparsan, Allahü teâlânýn rýzasýna kavuþursun.

- Baþ üstüne hocam.

- Ýkincisi de “Allah dostlarý”ný, Evliyaullahý çok sev. Onlarýn nasihatlarýna kýymet ver. Böyle yaparsan, seadeti ebediyyeye yani dünya ve ahiret saadetlerine kavuþursun inþallah.