Kureyþ müþrikleri, Peygamber efendimizi “sallallahü aleyhi ve sellem” ortalarýna alýp tartaklýyorlardý ki, hazret-i Ebu Bekir “radýyallahü teâlâ anh” yetiþip;

- Durun! Ne yapýyorsunuz? Size alemlerin Rabbinden âyet getiren birini mi öldüreceksiniz? diye baðýrdý.

Müþrikler Efendimizi “sallallahü aleyhi ve sellem” býrakýp, ona çullandýlar bu defa.
Öldüresiye dövüp kanlar içinde býraktýlar.

Acýdan bayýlmýþtý.
Akrabalarý yetiþip ölümden kurtardýlar.

Ve bir çarþafýn içinde evine götürdüler.
Girdiði komadan akþama doðru çýkabildi ancak.

Gözünü açtýðýnda, henüz iman etmemiþ olan annesini gördü yanýbaþýnda.
Kadýncaðýzýn gözyaþlarý sessizce akýp duruyordu yanaklarýndan.

Gözlerinin yaþýný silip þefkatle sordu:
- Canýn ne ister evladým? Karnýn aç mý?

Hazret-i Ebu Bekir “radýyallahü teâlâ anh” zor duyulan bir sesle mýrýldandý:
- Resulullah nicedir, ne yapar?

- Bilmiyorum oðlum. Arkadaþýn hakkýnda hiç bilgim yok.
- Hemen Ümmü Cemile git anne! O bilir. Efendimiz aleyhisselamýn saðlýk haberini bekliyorum.

Annesi Selma, koþtu Ümmü Cemile.
Bu haným, hazret-i Ömer’in kýz kardeþiydi.
Ve iman etmiþti.

Durumu öðrenince, birlikte hazret-i Ebu Bekir’in yanýna geldiler.

Mübarek sahabi, onu görünce sordu yine:
- Resulullah ne yapar, hali nicedir?

Ümmü Cemil verdi müjdeyi:
- Çok þükür hayatta. Sýhhati de yerinde.

- Þimdi nerede, kimin evinde?
- Þu an Erkam’ýn hanesindedir.

Buyurdu ki:
- Vallahi Resulullahý görmedikçe, ne yer, ne de içerim.

Annesi teselli etti:
- Tamam evladým, sen þimdi istirahat et. Sokaklardan el ayak çekilsin. Herkes uykudayken gideriz.

Güçlükle ilerliyordu

Ve öyle yaptýlar.
Evlerin pencereleri birer birer karanlýða gömülürken, hazret-i Ebu Bekir güçlükle doðruldu yataktan.
Annesinin ve Ümmü Cemilin desteði ile kalkýp yola düþtüler.

Bu iki desteðe raðmen ayaklarýný sürüyerek güçlükle ilerliyordu.
“Allah’ýn Sevgilisi” orada bir avuç müminle sohbet ediyordu ki, birden çok sevdiði dava arkadaþýný gördü karþýsýnda.

Ýki kadim dost, sevgiyle kucaklaþtýlar.

Sonra hazret-i Ebu Bekir, yalvaran gözlerle baktý Efendimiz aleyhisselama:
- Ya Resulallah! bu yanýmda gördüðünüz, annem Selma’dýr. Müslüman olmasýný çok arzu ediyorum.

Efendimiz aleyhisselam dua buyurdular:
- Ya Rabbi, iman nasib eyle bu hatuna.

Anýnda görüldü eseri.
Kalbi yumuþadý Selma’nýn.

Ve oracýkta iman edip ilk Müslümanlardan olma þerefine kavuþtu.