Bir gün, Kâbe’ye gelip namaza durdu Peygamber efendimiz “sallallahü aleyhi ve sellem”.

Namazdan sonra ellerini kaldýrýp dua etti.

Kimlere?
Kendisini öldürmek isteyen azgýn Kureyþ müþriklerine.

Niye?
Ýman edip de Cehennemden kurtulsunlar diye.

Peki onlar ne yapýyordu buna karþý?
Eziyet, iþkence ve zulüm!

Þunu görüyor musunuz?

Yine bir gün Kâbe’de onlar için dua ediyordu ki, Ebu Cehil ve altý arkadaþý Onu görüp, yýlýþýk tavýrlarla geldiler.

Ve az ilerisinde oturdular.
Maksat, üzmekti o Serveri.

Derken Ebu Cehil, az ötede atýlmýþ kanlý bir deve iþkembesini gösterdi yandaþlarýna:
- Þunu görüyor musunuz arkadaþlar?
- Evet ne olmuþ?

- Onu kim alýr da, þu adam secdeye gittiðinde götürüp omzuna koyar?

“Þu adam” dediði, kendilerine dua eden “Sevgili Efendimiz”di “sallallahü aleyhi ve sellem”.

Ukbe kâfiri fýrladý yerinden:
- Ben yaparým bu iþi!

Ve gidip, aldý o kanlý iþkembeyi.
Sürüyerek Efendimiz aleyhisselamýn yanýna kadar götürdü.

Ve ardýnda durup, beklemeye baþladý.
Secdeye gidince, býrakýverdi mübarek omzuna.

Sonra da çok büyük bir iþ baþarmýþ muzaffer kumandan edasýyla dönerken, öbürleri kahkahadan kýrýlýyordu.

Bu sýrada Abdullah bin Mesud oradan geçiyordu.
Bu manzarayý görünce çarpýlmýþa döndü birden.

- “Hayýr, olamaz!” dedi kendi kendine.
“Ýnsan bu kadar süflileþemez”.

Allah’a havale ettiler

Gidip o iþkembeyi kaldýrmaya yeltense, kesin öldürürlerdi.
Garipti çünkü.

Kavmi, kabilesi yoktu arkasýnda.
Üstelik zayýf bünyeliydi.

Derken hazret-i Fatýma “radýyallahü teâlâ anha” seðirterek geldi.
Ve mübarek babasýnýn üstündeki o þeyi fýrlatýp attý.

Efendimiz aleyhisselam namazýný tamamlayýp, bunu yapanlarý tek tek Allah’a havale ettiler:

- Ya Rabbi! Ebu Cehil bin Hiþamý sana havale ediyorum!

- Ya Rabbi! Ukbe bin Rebiayý sana havale ediyorum!

Ve oradaki yedi kiþiyi, isimleriyle tek tek sayýp ayrýldýlar oradan.

Sonrasý malum.
Bunlarýn yedisi de Bedir’de feci þekilde öldürülüp, leþleri atýldý kör bir kuyuya.

Efendimiz aleyhisselamýn bu bedduasýný iþiten o melunlar gülmeyi býrakýp, derin bir sessizliðe büründüler.

Yüzlerinin kaný çekildi.
Belli ki, akýbetlerini görür gibi olmuþlardý þimdiden.