Ýki cihanýn sultaný Peygamber efendimiz “sallallahü aleyhi ve sellem” mescid-i haramda namaz kýlýyor, beri yanda ise bir müþrik grubu oturmuþ konuþuyorlardý.
Mevzu, Efendimiz aleyhisselamdý tabii.
Ne yapmalý, ne etmeli?
Onun yaktýðý bu Ýslam meþalesini söndürmeliydi bir an önce.
Ama bir þey yapamýyorlar,
Bunun için de kuduruyorlardý öfkeden.
Ebu Cehil hiddete kapýlýp döndü yandaþlarýna:
- Yetti gayri. O secdeye gitsin, koþup ensesine ayaðýmla basacaðým, göreceksiniz! dedi.
Öbürleri teþvik ettiler.
- Tabii ya, geç bile kaldýn.
Az sonra o Server “sallallahü aleyhi ve sellem” secdeye indiler.
Bu melun fýrladý hemen.
Koþarak gitti.
Ve sessizce yaklaþtý arkadan.
Fakat o da ne?
Zýnk diye durdu birden.
Sonra da gerisingeri kaçmaya baþladý
Oradakiler bir mana veremedi buna.
Yaklaþýnca sordular:
- Hayrola, ne oldu sana böyle? Neden kaçýyorsun?
Koca kâfir korkudan titriyordu.
Zorlukla konuþtu:
- Görmediniz mi?
- Neyi görecektik?
- Ateþ deryasýný.
Hayretle birbirlerine baktýlar:
- Biz bir þey görmedik ya Eba Cehil.
- Yahu Onunla aramýzda ateþ deryasý peydah oldu. Bir adým atsaydým yanacaktým.
Az önce iri iri laflar eden Ebu Cehil, þimdi zelil ve hakir duruma düþmüþtü.
Peki ibret almýþ mýydý?
Hayýr.
Bu, nasip meselesiydi.
Yemin olsun ki…
Ebu Cehil yenik düþtükçe küfrü artýyor,
kinine kin katýyordu.
Yandaþlarýyla otururken yine büyük büyük laflar etmeye baþladý bir gün:
- Yemin olsun ki, kafasýný taþla ezeceðim bugün. Siz de þahit olun!
Az sonra Allah’ýn Sevgilisi “sallallahü aleyhi ve sellem” oraya teþrif edip, büyük bir huþu ile namaza durdular.
Müþrikler döndüler Ebu Cehile:
- Haydi ya Eba Cehil, göster kendini!
Kalktý bu.
Koca bir taþý iki eliyle kaldýrýp arkadan yanaþtý usulca.
Birazdan o Server “sallallahü aleyhi ve sellem” secdeye inince, taþý kaldýrdý.
Tam býrakacaktý ki, taþý kenara fýrlatmasýyla geri kaçmasý bir oldu.
Hem de ne kaçmak.
Yandaþlarý seslendiler:
- Ne oldu? Niye kaçýyorsun?
- Canavar! dedi titreyerek. Üzerime “korkunç bir canavar” saldýrdý. Kaçmasaydým parçalayacaktý beni.
Ders almak mý?
Nerdee.
Kur’an-ý kerimde mealen; “Gözleri var görmezler, kulaklarý var iþitmezler” buyuruluyor ki, iþte bu gibileri iþaret ediyor olmalý.
|