Beka bin Batu "rahmetullahi aleyh", Irak’ta yetiþen Evliyadandýr.

Bir gün sevdikleriyle sohbet ediyordu ki;
- Dünya, ahmaklarla dolu, buyurdu.

Þaþýrdýlar:
- Neden öyle söylersiniz efendim?

- Çünkü iþlerini insanlara göre ayarlýyorlar. Ýnsanlarla arayý düzeltmeye çalýþýyorlar. Halbuki sen önce Allah’la araný düzelt. Onunla dost ol.

Ve devam etti:
- Sen, mahkemeye hesap vermeye gidiyorsun. Hakkýnda bir ferman çýkacak. Ýdam mý? Müebbet mi? Ateþ mi? Belli deðil. Sen hâlâ yoldaki bakkalla, kasapla uðraþýyorsun.

Ýki güzel iyilik

Bir gün de cemaate;
- Kardeþlerim, size, iyiliklerden en güzel iki tanesini söyleyeyim mi? diye sordu.

- Buyurun efendim, dediler.
- Birincisi, Allahü teâlâya dosdoðru bir iman. Öbürü, insanlara iyilik etmektir.

Sordular.
- Kimlere iyilik edelim hocam?
- Önce anneye, babaya ve hocaya.

- Sonra efendim?
- Sonra aile efradýna, akrabaya, arkadaþlara. Daha sonra da yakýndan uzaða doðru herkese.

Arkadaþýnda fani ol!

Bir gün de bir gence;
- Arkadaþýnda fani olamazsan, Allahü teâlâda fani olamazsýn, buyurdu.

Delikanlý anlamadý:
- Fani olmak ne demek efendim?

- Yani arkadaþýnýn menfaatini, kendi menfaatinin üzerinde tutacaksýn. Onu, kendine tercih edeceksin. Böyle yaparsan, arkadaþýnda fani olmuþ olursun.

Cennette köþk ister misin?

Bir gün de bir sevdiðine;
- Cennette bir köþke sahip olmak ister misin? diye sordu.

O kimse;
- Çok isterim efendim, dedi.

Buyurdu ki:
- Öyleyse haklý olduðun halde haksýzlýðý kabul et. Yani haklý sen iken, “Sen haklýsýn!” de karþý tarafa.

Adam sevindi:
- Böyle diyene köþk mü verilecek efendim?
- Evet. Bunu Peygamber efendimiz aleyhisselam haber veriyor ve “Kefili de benim” buyuruyor.

- Bu, bir defaya mý mahsus efendim?
- Hayýr, her “Sen haklýsýn” deyiþte ayrý bir köþk verilecektir.