Manisa’nýn Akhisar kazasýný nurlandýran bir Allah dostu var.
Karacaahmet "rahmetullahi aleyh".

Hoþ sohbet, latifeci, tatlý ve sevimli bir zat idi.

Bir gün, huzuruna genç biri geldi ve;
- Hocam bir þey sorabilir miyim? dedi.

- Tabii, buyur evladým.
- Dünya için çalýþmak günah mýdýr efendim?

Cevabýnda;
- Hayýr. Bilakis helal lokma yemek için çalýþmak ibadettir, buyurdu.

Delikanlý þaþýrdý:
- Dünya malý kötü deðil mi yani hocam?
- Hayýr, mal kötü deðildir. Kötü olan, “Mal sevgisi”ni kalbe sokmaktýr evladým.

Onun benden ne farký var?

Her Velide olduðu gibi, bu zatý da sevmeyen, karþý gelen ve üzen bir kimse vardý o devirde.

Cahil ve kibirli biriydi.
- “Ben de Veliyim” derdi. “Onun benden ne farký var ki?”

Bu zavallý, bir gün aynen o büyük zat gibi giyinip çýktý evden.
Yani ayný renkte bir cübbe giydi.

Ayný külahtan geçirdi baþýna.
Bu kýyafetle dolaþýp, hürmet ve itibar görmek istedi insanlardan.

Ama eremedi muradýna.
Çünkü ata binerken düþtü ve boynu kýrýldý.

Acýlar içinde kývranýrken kalbi deðiþti.

Ve yalvardý yakýnlarýna:
- Ne olur, beni o zata götürün!

Anlýyamadýlar:
- Kime götürelim seni?
- Karacaahmet hazretlerine.

Derhal o zata götürdüler kendisini.
Mübarek zat, merhamet nazarýyla baktý ona.

Eliyle boynunu sývazlarken sordu:
- Piþman mýsýn?
- Hücrelerime kadar.

- Piþmanlýk, tövbedir kardeþim.
- Ben de tövbe ettim. Bin kere tövbe ettim.

Büyük Velî;
- Öyleyse boynun düzelir, buyurdu. Çünkü tövbe, en güzel ilaçtýr.

O anda boynu düzeldi adamýn.
Hemen ellerine sarýldý büyük Velinin.

- Çok iyi anladým efendim.
- Neyi anladýn?

- Evliya olmak, cübbe ve külah giymekle olmazmýþ. Bunu anladým.