Manisa-Akhisar’da, topraðýn altýný nurlandýran bir büyük zat var.
Þeyh Ýsa hazretleri "rahmetullahi aleyh".

Bir gece ses duydu rüyada:
- Kalk ya Ýsa! Hemen yola çýk! diyordu.

Uyanýp;
- Hayýrdýr inþallah! dedi.

Giyinip çýktý evden.
Ve bir yöne doðru yürüdü gayr-i ihtiyari.

Sanki bir kuvvet, onu o yöne çekiyordu.
Yahut bir kiþi çaðýrýyordu onu bir yere.

Az sonra bir kervana rastladý.
“Tamam” dedi içinden. “Bu kervana katýlmalýyým”.

Yaklaþýp sordu:
- Bu kervan nereye gidiyor?
- Trakya istikametine.

Peki, deyip katýldý kervana.

Malkara’da mola verince, ayný sesi duydu içinden:
- Ya Ýsa, burada in!

Üstelik tanýyordu bu sesi.
“Kim olabilir?” diye düþünürken, hocalarýndan birini hatýrladý.

Evet, Malkara’da oturuyordu o zat.
Yýllar önce ders almýþtý kendisinden.

“Tamam” dedi. “O hocam beni çaðýrýyor”.
O sese kulak verip indi kervandan.

Ayný sesi duydu yine:
- Acele et, geç kalma!

Yaklaþýp sordu birine:
- Filan zatýn evi nerede?

Adam eliyle gösterdi:
- Ýþte þu ev.

Hýzlý adýmlarla yürüyüp çaldý kapýyý.
Girdiðinde kalabalýk bir cemaat gördü içerde.

Meðer bir haftadýr aðýr hastaymýþ.
Son anlarýný yaþýyormuþ üstelik.

Az önce de;
“Vefat edersem, cenazemi talebem Þeyh Ýsa yýkasýn ve namazýmý o kýldýrsýn” diye vasiyette bulunmuþ.

O içeri girer girmez açtý gözlerini.
Onu görünce gülümsedi:

- Evladým Ýsa!
- Buyurun efendim.

- Nerde kaldýn? Bir haftadýr seni bekliyorum.
- Ýþte geldim hocam.

- Çok iyi ettin geldiðine, dedi.
Sonra kapattý gözlerini.

“Allah!” deyip ruhunu teslim etti.
Þeyh Ýsa vasiyeti yerine getirip, defnetti nurlu kabrine.