Þeyh Ýsa hazretleri "rahmetullahi aleyh", Manisa Velilerindendir.

Bir gün, yoldan geçen bir grup kendini bilmez genç, hakaret ettiler bu zata.
O hiç cevap vermedi.
Onlar devam ettiler hakarete.

En sonunda;
- Haklýsýnýz, buyurdu onlara.

Gençler þaþýrmýþtý ki, þöyle devam etti:
- Ey gençler! Benim Rabbime karþý öyle isyanlarým var ki, sizin söylediðiniz bu kelimeler, beni anlatmaya yetmez. Yani ben, sizin zannettiðinizden de daha zelil ve aþaðý bir kulum.

Bu sözler karþýsýnda ezildi gençler.
- Özür dileyip, talebesi olmakla þereflendiler.

Ruhunuzun katili olmayýn

Bir gün de sevdikleriyle sohbet ediyordu ki;
- Ruhunuzun katili olmayýn! buyurdu. Onu besleyin.

- Ruh nasýl beslenir ki efendim? dediler.

Bu suale, sualle cevap verdi:
- Her gün, üç öðün yemek yiyoruz deðil mi?
- Evet efendim.

- Yemezsek ne olur peki?
- Hasta oluruz hocam.

- Daha da yemezsek?
- Ölürüz.

- Ýþte ölmemek için nasýl gýdaya ihtiyaç varsa, ruhumuzun da ölmemesi için gýdaya ihtiyacý var.

Ve devam etti:
- Bedenimiz, topraktan yaratýldýðý için, onun gýdasý topraktan çýkan þeylerdir. Ama ruh, nurani bir varlýktýr. Bedenin gýdasýndan tad almaz.

Sordular:
- Ruh neden tad alýr efendim?

- Manevi þeylerden tad alýr ki, bunlar da önce iman etmektir mesela. Sonra namazdýr, oruçtur, Evliyanýn sohbetidir. Sonra ilim, yani Ýslamiyet’i öðrenmektir. Dahasý Kur’an-ý kerim okumaktýr.

Ve ekledi:
- Ruhun gýdasý verilmezse, ölür.

- Ruhun ölmesi nedir efendim?
- Kâfir olmasýdýr mâzallah. Beden de, ruh da bize emanettir. Ýkisini de korumakla mükellefiz.