Þeyh Ahmet Efendi "rahmetullahi aleyh" gönül ehli bir zattý.
Kabri, Manisa-Akhisar’dadýr.

Gençliðinde, gününü gün eden bir kimseydi.
Ancak onbeþ yaþýna girer girmez bir gece rüya gördü.

Ve bir ses duydu:
- Kalk ya Ahmed!

Uyandý ve iþitti ayný sesi:
- Kalk! Abdest al ve namaz kýl!

Korku ile fýrladý yataðýndan.
Ama kimseyi göremedi yanýnda.
Tekrar uyudu.

Ancak ayný sesle uyandý yine:
- Kalk ya Ahmed! Büluð çaðýna girdin. Sana namaz farz oldu.

“Hayýrdýr inþallah!” dedi.
Giyinip koþtu camiye.

Namaza ilk gelen Müslümandan öðrendi abdest ve namazý.
Kýsa zamanda yetiþip aydýnlattý nice gönülleri.

Namaza hazýrlanmak zikirdir

Bir gün bu zata;
- Nefse en aðýr gelen ibadet nedir efendim? diye sordular.

Cevabýnda;
- Namaz kýlmaktýr, buyurdu. Hatta namaza hazýrlanmak bir nevi “Zikir”dir. Mesela her zaman söylediðimiz; “Namaz vakti yaklaþýyor”, yahut “Ezana az kaldý”, veya “Kalkýp abdest alayým” gibi konuþmalar hep zikir olur.

Merak ettiler:
- Hikmeti ne efendim?

- Çünkü bu sözler “Namaz”ý, yani Allahü teâlânýn emrini hatýrlatýyor. “Zikir” de Allah’ý hatýrlamak demektir zaten.

Bir gün de;
- Kalbden dünya sevgisi nasýl çýkar efendim? diye sordular.

Cevaben;
- Bu iþi baþaranlarla beraber olmakla, buyurdu.

Ve ekledi:
- Mesela Allah’ýn Veli kullarý kalblerinden dünya sevgisini çýkarýp atmýþlardýr. Böyle zatlarla beraber olan, yahut onlarýn kitaplarýný okuyanlar da bu iþi kolay baþarýrlar. Dünya sevgisi kalbden çýkýnca, “Allah sevgisi” gelir yerine. Çünkü kalb boþ olamaz.

Ve izah etti:
- Bir bardak düþünün. Boþken hava vardýr içinde. Su doldurursanýz, hava çýkar. Suyu boþaltýrsanýz tekrar hava girer. Kalb de böyledir iþte. Ya “dünya sevgisi” vardýr onda, ya da “Allah sevgisi”.