Manisa-Akhisar’da bulunan mezarlýktaki bir türbede Allah dostlarýndan biri yatýyor.
Seyyid Ahmet hazretleri "rahmetullahi aleyh".
Gönül ehli Velilerdendir.

O yerin kadýsý (hakimi), büyüklüðüne inanmazdý bu zatýn.
Kýymetten düþürmeye çalýþýrdý onu her fýrsatta.

Bir gün de, bir grup insaný evine toplayýp;
- Bu zata neden çok kýymet veriyorsunuz? diye sordu.

Cevaben;
- Ýlim ve hâl sahibidir. Kerametleri var, dediler.

Hemen itiraz etti:
- Hayýr, o cahilin tekidir. Arabça bile bilmez. Mesela Ýmam-ý Gazali hazretlerinin bir kitabýný okusa, anlayamaz.

Bir kaç dakika sonra kapý çalýndý.
Kadý, kapýyý açtýðýnda bu Veliyi gördü eþikte.

Kýzardý, bozardý ve mecburen;
- Buyurun! deyip içeri aldý onu.

Seyyid Ahmet hazretleri selam verip oturdu bir yere.

Sonra kadýya doðru bakarak;
- Bir Müslümanýn arkasýndan konuþmak çok günahtýr. Hele aslý olmayan þeyler söylemek daha da çirkindir, buyurdu.

Ve þöyle devam etti:
- Benim hakkýmda, “O, cahilin tekidir. Arabça bile bilmez. Ýmam-ý Gazali hazretlerinin kitabýný okusa anlayamaz” diyenler var. Bu asýlsýz sözler, onlarýn kötü maksadýný gösteriyor.

Ve ekledi:
- Kiþi, kiþinin aynasýdýr. O, bizim aynamýzda kendisini görüyor.

Sonra ayrýlýp gitti.

Kadý, almýþtý alacaðýný.
Tövbe edip talebesi oldu bu Allah dostunun.

Ehl-i sünnet Müslüman

Bir gün de bu zata:
- Efendim, “Ehl-i sünnet” olan Müslümanlar Cehenneme girecek mi? diye sordular.

Cevabýnda;
- Girecekler ama diðer ümmetler gibi olmayacak, buyurdu.

Ve ekledi:
- Nitekim Peygamber efendimiz; “Ümmetim Cehennem acýsýný hiç duymaz. Günahlarý bitip Cehennemden çýkarken, acýsýnýn hepsini bir an hisseder. Tâ ki Cehenneme girdiðini anlasýn” buyuruyor.