Attar Hoca "rahmetullahi aleyh", Manisa Velilerindendir.
Kerametleri vardý.

Biri þöyle mesela:

Bu zat, bir cami yaptýrmak istedi bu yörede.
Bu camide hem namaz kýldýracak, hem de Ýslamiyet’i anlatacaktý insanlara.
Ve baþladý inþaat.

Ancak valinin adamlarýndan biri, mani olmak istedi bu hayýrlý iþe.
Ama, muvaffak olamadý.

Çünkü tanýmýyordu Attar Hoca’yý.
Bilmiyordu Onun Allah dostu bir Veli olduðunu.

Nitekim onun bu davranýþý üzdü bu büyük zatý.
Mübarek kalbi incindi.

Onun, “Allah sevgisi”yle dolu olan kalbi incinir de, onu inciten cezasýz kalýr mý?
Kalmaz tabii.

Nitekim ayný gün bir suç iþleyip hapse atýldý.
Bu, ilahi bir silleydi ona.

Bulmuþtu cezasýný.
Ancak ustalar tedirgindi yine.

Attar Hocaya gelip;
- Efendim, o adamýn hapisten çýkýp tekrar inþaata mani olmasýndan korkuyoruz, dediler.

- Korkmayýn! buyurdu. Onun cezasý, hususen bu iþ içindir. Cami bitmedikçe hapisten çýkmaz.

Hakikaten caminin inþaatý bitene kadar adam kaldý hapiste.
Ne zaman ki cami bitti, çýktý o zaman.

Hikmeti mi?
Çünkü o zatýn aðzýndan öyle çýkmýþtý bir defa.

Cenâb-ý Hak onlarý mahcup etmez.
Yaratýr aðýzlarýndan çýkan þeyi.

Bilmeden olmaz

Bu zat bir gün sohbetinde;
- Kardeþlerim, bu din, “bilmek dini”dir, buyurdu. Bilmeden Müslümanlýk olmaz.

Sonra izah etti:
- Ýslamiyet’i bilmeyen ve tatbik etmeyen bir kiþi, evliyalýk yolunda bulunmaya kalkarsa, sapýtýr.

Ve ekledi:
- Hatta þeytan çalar onun imanýný.