Hazret-i Ömer “radýyallahü anh” halife iken kurt koyunu yemezdi.
Ama o dünyadan göçünce iþ deðiþti.
Kurtlar koyunlara saldýrýr oldular.

Nitekim þöyle anlatýlýr:

Bir çoban, iki arkadaþýyla sürüsünün önünde oturuyordu ki, aniden bir kurt gelip, saldýrdý koyunlara.
Bu, hiç vaki olmayan bir þeydi.

O, bunu görünce;
“Vah Ömer!” diye feryat etti.
Sonra da baþladý aðlamaya.

Arkadaþlarý merak ettiler.
- Ne oldu? Niye aðlýyorsun?

Gözlerinin yaþýný silip cevapladý:
- Hazret-i Ömer vefat etti herhalde.

Öbürleri þaþýrdýlar.
- Yok caným, bunu da nerden çýkardýn?
- Görmediniz mi? Kurt nasýl saldýrdý koyunlara.

- Evet gördük.
- O sað olsaydý saldýrabilir miydi?

Arkadaþlarý birbirlerine bakýp;
- Evet, haklýsýn galiba, dediler.

O devam etti:
- Deðil saldýrmak, bakmaya bile cesaret edemezdi. Senelerdir çobanlýk yapýyorum. Böyle bir hadiseye þahit olmadým.

Öbürleri tasdik ettiler.
- Evet, doðru diyorsun. Biz de hiç duymadýk.

Çok geçmeden hazret-i Ömer’in vefat haberi ulaþtý o köye.

Ayný gün vefat etmiþti.
Hatta ayný saatte.

Kýyamet mi kopacak?

Hazret-i Ömer “radýyallahü teâlâ anh” vefat ettiði gün, zifiri bir karanlýk kaplamýþtý dünyayý. Çocuklar korku ile annelerine koþarlardý.

Bir çocuk da koþtu annesine:
- Anneciðim!
- Ne var yavrum.

- Gök karardý. Kýyamet mi kopacak?
- Hayýr yavrum. Kýyamete daha var.

- Peki gökyüzü niye siyah oldu böyle?

Kadýncaðýz titrek sesle cevapladý:
- Halife Ömer vefat etti evladým.

- Onun için mi gök karardý?
- Evet yavrum.