Dündar bin Hüseyin Þirazi "rahmetullahi aleyh", Þiraz’da yetiþen Velilerden.

Bir gün, bir sevdiði gelerek;
- Hocam maddi sýkýntý içindeyim. Ne yapayým? diye sordu.

Büyük Velî cevaben;
- Sebebine yapýþ. Ama Allahü teâlâdan iste, buyurdu. Çünkü O, herkesten ümidini kesip, yalnýz kendisine yalvaranlarýn imdadýna yetiþir.

Ve sordu adama:
- Sana Ebüdderda hazretlerinin hikayesini anlatayým mý?
- Buyurun efendim.

- Eshab-ý kiramdan Ebüdderda hazretlerinin babasý Uhud harbinde þehit olunca, anne-oðul maddi sýkýntýya düþmüþlerdi.

Öyle ki, açlýktan taþ baðlýyorlardý karýnlarýna.
Günler zor geçiyordu onlar için.

Takatlarý tükenmiþti
Ve bir gün, annesi seslendi oðluna:

- Ebüdderdaa!
- Buyur anneciðim.

- Oðlum, hemen Resulullah efendimize git ve bu halimizi arzet. O, herkese bir þeyler veriyor. Bize de verir.

Ebüdderda çocuktu henüz.

- Peki anneciðim! dedi.
Ve çýktý evden.

Koþtu mescide.

Efendimiz aleyhisselam eshabiyle sohbet ediyordu.
Ebüdderda içeri girer girmez buyurdular ki:

- Müslüman, bir sýkýntýya düþtüðünde, bunu yalnýz Rabbine arzeder, baþkasýndan bir þey istemezse, Allahü teâlâ ona kâfidir.

Ebüdderda bunu duyunca vazgeçti söylemekten.
Eve dönünce sordu annesi:

- Arzettin mi oðlum?
- Hayýr anne söylemedim.

- Neden yavrum?
- Çünkü lüzum kalmadý.

- Anlamadým. Ne diyorsun?

Ebüdderda, Resulullah efendimizden iþittiðini nakletti annesine.
- Ýþte bunun için söyleyemedim anne.

Kadýncaðýz memnun olmuþtu:
- Aferin oðlum. Ýyi yapmýþsýn. Biz de sabrederiz, dedi.
Ve sabrettiler.

Sonra mý?
Ebüdderda hazretleri “radýyallahü teâlâ anh”, o yerin en zenginlerinden oldu.