Davud-i Tai "rahmetullahi aleyh", Horasan’da yetiþen Evliyanýn büyüklerindendir.
Baðdat’ta vefat etti.

Bir gün sevdiklerine;
- Allahü teâlânýn, bir kulunu sevmemesinin alameti nedir, biliyor musunuz? diye sordu.
- Bilmiyoruz efendim, dediler.

Buyurdu ki:
- Onun, ne dünyaya, ne de ahirete hiç faydasý olmayan iþlerle uðraþmasýdýr.

Ve ekledi:
- Zira “malayani” ile uðraþaný, “dedikodu” ile vakit geçireni, hele “gýybet” ederek vakit öldüreni Allah sevmez.

Sordular:
- Gýybet de büyük günahlardan mýdýr efendim?

- Elbette. “Gýybet” günahý, “zina” günahýndan büyüktür.


Evliyayý üzenin sonu

Kendini bilmezin biri, sokakta bir þeyler yiyerek gidiyordu ki, bu Veliyi gördü birden.
Ve alay etti bu “Allah adamý”yla.
Þanýna yakýþmayan kelimeler kullandý.

Mübarek, hiç oralý olmayýp, devam etti yoluna.
Ama kalbi kýrýlmýþtý.

Birkaç dakika sonra, ayný yerde adamýn “ölüsü”yle karþýlaþtý insanlar.
Yediði o þey boðazýnda kalmýþ ve ölümüne sebep olmuþtu.


Kim kimi seviyorsa

Bir gün de bazý sevdiklerine;
- Sizler Peygamber efendimiz aleyhisselamý seviyor musunuz? diye sordu.
- Hem de her þeyden daha fazla seviyoruz efendim, dediler.

- Eshab-ý kiramý seviyor musunuz?
- Çok seviyoruz.

- Peki ya Evliyalarý?
- Onlarý da çok seviyoruz efendim.

- O halde bir müjde vereyim mi size?
- Çok seviniriz hocam.

Buyurdu ki:
- Allahü teâlâ sizleri sevmeseydi, bunlarý söyleyemezdiniz. Sizler, ahirette o çok sevdiðiniz Peygamber efendimiz aleyhisselamla, Eshab-ý kiramla ve Velilerle beraber olacaksýnýz. Çünkü kiþi, sevdiði kimselerle beraber olacak ahirette. Peygamber efendimiz aleyhisselam öyle buyuruyor.