Sultan Baba "rahmetullahi aleyh", Gölcük’te yatan bir Velidir.

Bir gün, bir grup insan huzuruna gelerek;
- Efendim, biz Hacca gitmek istiyoruz. Bir emriniz var mý? diye sordular.

Cevaben;
- Bu sene kalsýn. Ertesi yýl gidersiniz, buyurdu.

Ancak onlar hazýrlýklarýný yapmýþlardý.

Israr ettiler:
- Bu sene gitseydik çok iyi olacaktý efendim.

Buyurdu ki:
- Siz bilirsiniz. Gider, geri dönersiniz!

Adamlar bu sözden, izin manasýný çýkardýlar.
Halbuki “Siz bilirsiniz” demek, “Rýzam yok” demekti.

Neyse, yola çýkýp gemiye bindiler.
Ancak yanlýþ gemiye binmiþlerdi.

Bir çok yerlere uðraya uðraya gittiklerinden, Hac vaktine yetiþemeyip yarý yoldan geri döndüler.

“Gider, geri dönersiniz” buyurmuþtu ya.
Dediði gibi oldu aynen.
Gelip, özür dilediler bu büyük Veliden.

Ve ertesi sene...
Ayný kimseler yine gelip Hac için izin istediler.

Cevabýnda;
- Selametle gidin. Ýnþallah görüþürüz, buyurdu.

O gün yola çýkýp, selametle Mekke’ye vardýlar.
Fakat o da ne?
Sultan Baba’yý gördüler orada.
Þaþýrdýlar tabii.

“Ýnþallah görüþürüz” buyurmuþtu ya.
Bu sözün hikmetini o zaman anladýlar.

Allah’a yakýnlaþtýkça…

Bir gün de;
- Hocam, kulun Allah’a yakýnlýðý ne ile anlaþýlýr? diye sordular.

Cevaben;
- Vermesiyle, buyurdu. Müminin Allah’a yakýnlýðý arttýkça, vermesi de artar. Ýhsaný fazla olur herkese. Allah’tan uzaklaþýrsa, uzaklaþtýðý ölçüde vermesi azalýr.