Ebdal Murad "rahmetullahi aleyh", Bursa Velilerinden.
Kabr-i þerifi Bursa’dadýr.

Kalb gözü açýk bir Veli idi.
Ancak bazýsý çekemiyordu bu zatý.
Ýþte bunlardan biri vardý ki, çok ileri gitti bu hususta.

Kendi gibi düþünen birkaç kiþiyi evinde topladý ve;
- Benim bir planým var, dedi onlara.

Ve anlattý planýný:
- Bir toplantý tertipleyelim hemen. Onu da çaðýralým. O ne söylerse ben tersini söyleyip mahcup edeceðim onu.

Hemen itiraz ettiler:
- Hayýr! Sakýn öyle bir þey yapma!

- Nedenmiþ o?
- Bu zat tekin deðildir. Korkarýz sen mahcup olursun, o deðil.

Ama o ýsrar etti:
- Korkmayýn, ben mahcup olmam.

Tam o anda kapý çalýndý.
Adam koþup açtýðýnda bu “büyük Veli”yi gördü eþikte.

Afalladý tabii, þaþýrdý.
- Buyurun! dedi mecburen.
Mübarek zat girdi içeri.

Sonra ona dönerek;
- “La ilahe illallah. Muhammedün Resulullah!” dedi.

Ve ekledi:
- Ben böyle söylüyorum. Haydi, gücün yetiyorsa tersini söyle!

Adam þoktaydý.

Hemen kalkýp sarýldý ellerine:
- Aman efendim, lütfen affedin! dedi.

Çok özür diledi.
Ve en kýymetli talebesi oldu bu büyük Velinin.

Aç ve kapat!

Bir gün de zengin bir seveni nasihat istemiþti bu zattan.
Ona cevaben;
- Aç ve kapat evladým! buyurdu.

Adam bir þey anlamadý:
- Neyi açýp neyi kapatayým efendim?

Buyurdu ki:
- Kesenin aðzýný aç, aðzýný kapat evladým!

Yani “Fakir ve muhtaçlara yardým et ve lüzumsuz konuþma” demek istemiþti.

Nasihatlarýn baþý

Bir gün yine nasihat istediler bu zattan.
Onlara cevaben;
- Nasihatlerin baþý, her iþte Ýslamiyet’e uymaktýr, buyurdu.

Sordular:
- Ya uyulmazsa hocam?
- Uymayanýn baþý dertten kurtulmaz. Hem dünyada, hem de ahirette.