Ýzmit’te medfun bir evliya zat var.
Ahmet Hilmi Efendi "rahmetullahi aleyh".
Kabr-i þerifi, Baðçeþme kabristanýndadýr.

Bir gün, bir Hýristiyan;
- Efendim, dua edin de zengin olayým, diye rica etti bu Veliden.

Büyük Veli, ona bir miktar para verip buyurdu ki:
- Bununla bir þeyler al, sat. Ticarette bereket vardýr!

Sonra dua etti:
- Ya Rabbi, zengin eyle bu kulunu!

Adam kýsa zamanda zengin oldu.
Hatta gemiyle mal sevk ederdi dýþ devletlere.

Ancak bunu, bu zatýn duasýna borçlu olduðunun farkýndaydý.
Bunun için her gönderdiði malýn bir kenarýna bu zatýn ismini yazýyordu.
Hani bereket olsun diye.

Ancak bir sefer unutup, isim yazmadý bazý mallara.
Olacak bu ya, o gece, korkunç bir fýrtýna koptu.
Mal yüklü gemi battý.
Ve mallar döküldü denize.

Ýsim yazýlmamýþ mallar denize gömülürken, “yazýlý olanlar” su üstünde kalmýþtý.
Adam bu hali görüp çok duygulandý.
Ve “Kelime-i þehadet”i söyleyip imanla þereflendi.


Önce dinini öðren!

Bir gün de, nasihat isteyen bir gence;
- Önce Ýslamiyet’i öðren, buyurdu.

Genç sordu:
- Nereden öðreneyim efendim?
- “Ehl-i sünnet alimleri”nin kitaplarýndan.

- Ben her gördüðüm din kitabýný alýp okuyorum efendim. Bu, doðru deðil mi yoksa?
- Hiç doðru deðil.

- Neden hocam?

Þefkatle baktý gence:
- Sana çok önemli bir nasihatta bulunayým mý evladým?
- Buyurun efendim.

- Rastgele “yüz kitap” okuyacaðýna, bir doðru kitabý “yüz defa” oku!

Ve ekledi:
- Hem de haz duyarak oku. Lokman Hakim; “Hayatta her lezzeti tattým. Din kitabý okumaktan daha lezzetli bir þey bulamadým” buyurmuþtur.