Ebu Abdullah el Mukri "rahmetullahi aleyh", Evliyanýn büyüklerindendir.
Niþabur’da vefat etti.

Ömrü insanlara hizmetle geçti bu zatýn.
Sonunda bir hastalýða yakalandý.
Meðer “Ölüm hastalýðý”ymýþ bu.

Ateþler içinde kývrandýðý halde diz üstü oturur, ayaðýný uzatýp yatmazdý.
Halbuki oturacak takati yoktu.

Bu hâl dikkatini çekti oðlunun.
Yanýna gelip diz çöktü:

- Babacýðým!
- Buyur evladým.

- Aðýr hastasýnýz þu anda. Hani diyorum ki, þöyle ayaklarýnýzý uzatýp yatsanýz olmaz mý? Rahat edersiniz.

Oðluna þefkatle baktý mübarek zat:
- Hey oðul güzel dersin. Uzatayým da kime karþý uzatayým?

Delikanlý saðýna soluna baktý:
- Burada kimse yok ki babacýðým.

- Var evladým. Senin görmediðin kimseler var burada. Melekler var. Onlara karþý mý ayak uzatayým?

Oðlu piþman oldu öyle söylediðine.
- Özür dilerim babacýðým, dedi.

Ve açtý Kur’an-ý kerimi.
Baþladý okumaya.

Az sonra babasý “Allah!” deyip ruhunu teslim etti.

Ýki þey çok mühim

Bir gün nasihat istediler bu zattan.

Cevap olarak;
- Ýki þey çok mühimdir, buyurdu. Okumak ve okutmak.

Sonra izah etti:
- Okumaktan maksat, “Ýslamiyet’i öðrenmek”, okutmaktan maksat da öðrendiðini “Baþkalarýna öðretmek”tir. Öðretmek, öðrenmekten daha sevaptýr.

Ýhlasýn artmasý için

Bir genç de bir gün bu zata;
- Efendim, ihlasýmýn artmasýný istiyorum, ne yapayým? diye sordu

Cevaben;
- Öyleyse Ýslam büyüklerinin, Evliyalarýn hayatlarýný oku, buyurdu.

- O zaman ihlasým artar mý efendim?

- Evet evladým. Çünkü onlarýn kalbleri çok nurludur. Hayat hikayeleri okunursa, sevgileri kalbe dolar. Onlarý sevince de kalb nurlanýr, temizlenir. Ýhlas hasýl olur böylece.