Niþabur’da vefat eden büyük Veli Ebu Ali Dekkak "rahmetullahi aleyh" hazretlerine, bir gün bir kimse geldi ve;
- Efendim, bir miktar paraya ihtiyacým var, diye arzetti.

Mübarek zat, ona þefkatle bakýp;
- Ýnþallah buyurdu. Bana gelirse sana veririm.

Çünkü onun da parasý yoktu o an için.
Ama yine de “Yok” demedi.
Çünkü Resulullah efendimiz aleyhisselam da “Yok” demezlerdi.

Az sonra biri gelip;
- Efendim, benim bir sýkýntým vardý. Ondan kurtulursam bir fakire þu kadar para vereceðim diye adakta bulunmuþtum. Þimdi o adaðýmý yerine getirmek istiyorum. Kime versem acaba? diye sordu.

Mübarek zat, o fakiri gösterdi ona:
- Þuna ver. Bu kardeþimizin ihtiyacý varmýþ paraya.

Adam çýkarýp verdi ona parayý.
Fakir alýp saydý.
Tam da ihtiyacý kadardý.

Çok sevindi.
Ve teþekkür edip ayrýldý huzurdan.

Her þey insan için yaratýldý

Bu zat bazý sevdikleriyle sohbet ediyordu ki;
- Allahü teâlâ, yerde ve göklerde ne varsa, hepsini kim için yarattý, biliyor musunuz? diye sordu.
- Bilmiyoruz efendim, dediler.

Buyurdu ki:
- Biz insanlar için yarattý. Çünkü kâinattaki her þeyin, insana bir faydasý vardýr. Biz bilsek de, bilmesek de, bu böyledir.

Ve sordu yine:
- Peki insaný ne için yarattý dersiniz?
- Ne için efendim?

- Ýnsaný da kendi için yarattý. Yani kendisine ibadet etmeleri için yarattý. Nitekim Kur’an-ý kerimde mealen; “Ýnsanlarý ve cinleri, yalnýz bana ibadet etmeleri için yarattým” buyuruyor.

Ve ekledi:
- Fakat Allahü teâlâ kullarýn ibadetine muhtaç deðildir. Aksine bu ibadetlere bizim ihtiyacýmýz var.

Þöyle bitirdi:
- Ýnsanýn, Allahü teâlâya muhtaç olmadýðý bir an yoktur. Ýnsan, ibadet yapmakla þereflenir.