Ali Behçet Efendi "rahmetullahi aleyh", Anadoluda yetiþen Evliyadan.
Konya’da doðdu.
1822 de vefat etti.

Bu zatýn iki talebesi sefere çýktýlar bir gün.
Deniz yoluyla gideceklerdi.

Bunun için geldiler rýhtýma.
Tam gemiye bineceklerdi ki, o sýrada hocalarý gözüktü birden.

Onlara bakýp;
- Bu gemiye binmeyin. Þuna binin! buyurdu.
Ve kayboldu gözden.

Gençler þaþýrmýþlardý.
“Allah Allah!” dediler. “Hocamýz bizi ikâz etti. Bunun bir hikmeti olsa gerek”.
Böyle deyip öbür gemiye bindiler.

Bir kaç gün sonra þiddetli bir fýrtýna çýktý denizde.
Buna raðmen selametle vardýlar sahile.

Ya öbür gemi?
O gemi sulara gömülmüþ, bütün yolcularý boðulmuþtu.

Gençler bu haberi alýnca, anladýlar o sözün hikmetini.
Ve baðlýlýklarý daha arttý hocalarýna.

Kul hakký

Bir gün de bu zata;
- Kul hakký, sadece maddi þeylerde mi olur efendim? diye sordular.

Cevabýnda;
- Hayýr, maddi olmayan kul haklarý da vardýr, buyurdu. Mesela “mümine sert bakmak” kul hakkýna girer. “Gýybet” kul hakkýdýr.

Ve ilave etti:
- “Kalb kýrmak” ve “Su-i zan” da kul haklarýndandýr.

Sordular:
- Bu haklardan kurtulmanýn yolu var mý efendim?
- Elbette. Tek yolu, dünyada iken helallaþmaktýr.

- Biz haklý olsak da mý efendim?
- Evet Haklý olsak bile, yine de gidip; “Sen haklýsýn arkadaþ, beni affet” demeliyiz. Çünkü hiç belli olmaz. Belki de o haklýdýr. Kimin haklý olduðu ahirette meydana çýkacak. Kendini “Alacaklý” sanan nice kimseler, o gün “Borçlu” çýkýp kahrolurlar.

Ve ekledi:
- Kul haklarýnýn en mühimi, “Haným hakký”dýr. Çünkü en fazla onunla münasebetteyiz. Her gün helallaþýn onunla. Hatta helallýk almadan çýkmayýn evden.