Ebu Abdullah Sübeyhi hazretleri "rahmetullahi aleyh", Evliyanýn büyüklerindendir.
Tus þehrinde vefat etti.

Bu zat, bir sene nafile hacca niyetlendi.
Ancak hanýmý hamileydi.

Bir gün, burnuna “Et kokusu” geldi bu hanýmýn.
Ve bunu söyledi beyine.
- Efendi! Þu kýzarmýþ eti kim piþiriyorsa, git benim için bir parça iste. Çok caným çekti, dedi.

Gitti mübarek zat, baktý ki et kokusu fakir bir evden yayýlýyor.
Kapýyý çalýp utanarak söyledi hanýmýnýn isteðini.

Ev sahibi kadýncaðýz büktü boynunu:
- Maalesef veremeyeceðim.

Büyük Veli dönüp gidiyordu ki, kadýn seslendi arkasýndan:
- Komþu, bir dakika!
- Buyur bacým.

- Niçin veremiyorum biliyor musunuz?
- Hayýr, neden?

- Bu et size helal deðil de onun için, dedi.

Ve daha açýkladý:
- Biz çoluk çocuk üç gündür açýz komþu. Beyim öldü. Hiçbir gelirimiz de yok. Çocuklar açlýktan aðlýyordu ki, ben dayanamayýp sokaða çýktým. Bir kenarda ölmüþ bir hayvan gördüm. Etraftâ kimsecikler de yoktu. Ondan zaruret miktarý kesip gizlice eve getirdim.

Ve aðlamaya baþladý.

Mübarek zatýn da gözleri yaþarmýþtý.
Elini koynuna götürdü.
Ve bir kesede biriktirdiði hac parasýnýn tamamýný alýp uzattý bu kadýncaðýza ve;
- Þunu al bacý. Bu size bir müddet yeter, dedi.

Kadýn çok sevinmiþti.
Dualar etti kendisine.

Mübarek zat eli boþ eve dönünce hanýmý sordu:
- Ne oldu bey, hani et getirecektin?

Olanlarý anlatýp;
- Ýþte böyle haným. Hac paramýzýn tamamýný o kadýncaðýza verdim. Bir mümini sýkýntýdan kurtarmak, nafile hacdan daha sevaptýr buyurdu.

Hanýmý da memnun olup;
- Çok iyi yapmýþsýn, dedi.