Terim bölgesinde yetiþen Velilerden Ebu Bekir Ayderusi "rahmetullahi aleyh" hazretlerinin genç bir talebesi vardý. Zeki ve kabiliyetliydi.

Bu genç, bir ara kötü arkadaþlara uyup ayrýlmak istedi medreseden. Geldi bu maksatla ve arzetti:
- Bir maruzatým var hocam.
- Söyle evladým.

- Ben köyüme dönmek istiyorum.

Mübarek zat üzüldü:
- Niçin evladým?
- Köy iþleri hocam. Malum, bu mevsimde tarla bahçe iþleri artýyor. Aileme yardým etmem gerekiyor.

Ancak büyük Veli asýl maksadýný biliyordu gencin.
Bunun için izin vermedi.
- Hayýr, gitme köyüne! Buyurdu.

Genç, ýsrar etti:
- Mutlaka gitmem lazým efendim.

Bu defa;
- Sen bilirsin, buyurdu. Git gidebilirsen!

Genç izin alamayýnca, izinsiz ayrýlmaya karar verdi.
Ve o sabah çýktý medreseden.
Aklý sýra köyüne gidecekti.

Ýki saat yol gittikten sonra bir de baktý ki, medresenin önüne gelmiþ yine. Þaþýrdý tabii.
“Allah Allah!” dedi, “Ýki saat yol yürüdüm, yine geldim ayný yere. Galiba yolu þaþýrdým”.

Tekrar yola koyuldu.
Ýki saat yol yürüdükten sonra yine medrese önünde buldu kendisini.

Ýyice þaþýrdý:
“Rüya mý görüyorum?” dedi kendi kendine.

Tekrar çýktý yola.
Bir hayli yol gittiði halde, yine ayrýlamadý medresenin etrafýndan.

Ýþte o zaman anladý hatasýný.

Kendi kendine;
“Hocam gitmemi istemiyor. Onun için gidemiyorum” dedi.

Tövbe edip geldi hocasýnýn huzuruna.
Mahcup ve baþý yerdeydi.

Büyük Veli onu görünce gülümsedi:
- Ne o evlat, gidemedin mi?

Sessizce mýrýldandý:
- Göndermediniz hocam.
- Ýyi ki gidemedin oðlum. Çünkü ben istemiyordum gitmeni.

Sarýldý hocasýnýn ellerine.
- Allah sizden razý olsun, dedi.

Ve özür dileyip, devam etti derslerine.
Bir daha da düþünmedi ayrýlmayý.