Cezayirde yetiþen Velilerden Ebül Abbas Müsteganimi "rahmetullahi aleyh" hazretleri zamanýnda bir genç ilim öðrenmek istiyordu.

Yetimdi de.
Annesi, hýrkasýna “dört altýn” dikip, gönderdi ilim tahsiline.
Genç, bir kaç yer dolaþtýktan sonra nihayet geldi bu zatýn dergahýna.

Ve arzetti:
- Ben talebe olmak istiyorum efendim.

Mübarek zat;
- Olur ama senden altýn kokusu geliyor, buyurdu.

Genç, þaþkýn þaþkýn bakarken devam etti:
- Kalbinde dünya düþüncesi varken kendini ilme veremezsin evladým.

Çocuk inkâra yeltendi:
- Bende altýn yok ki hocam.

Büyük Veli gülümsedi:
- Annenin verdiði altýnlarý unuttun mu?
- Hangi altýnlarý efendim?

- Hani hýrkana dikmiþti ya. O altýnlarý soruyorum.

Delikanlý mahcup olmuþtu.
Mübarek zat ona þefkatle bakýp sordu:
- Sen talebe olmak istiyor musun evladým?
- Hem de çok istiyorum.

- Öyleyse o altýnlarý fakirlere ver de gel. O zaman gerçek talebe olursun iþte.

Genç;
- Peki efendim, deyip fýrladý dýþarý.

Bir solukta o dört altýný daðýtýp geri geldi.
Derse baþlayýp, seneler sonra “büyük bir alim” olarak döndü köyüne.


Bir gayeniz olsun

Bu zat bir gün sohbetinde;
- Ýnsanýn yaptýðý iþlerde, mutlaka bir hedefi, maksadý, gayesi vardýr. Bu da iki türlü olur, buyurdu.

Sordular:
- Onlar nedir efendim?

Buyurdu ki:
- Ýnsan, ya Rabbinin rýzasýný kazanmak için iþ yapar bu dünyada, ya da insanlara beðendirmek için. Eðer Allah için yaparsa çok iyi. Onun yardýmcýsý Allahü teâlâdýr. Mübarek olsun.

Sordular.
- Ya insanlar için yaparsa efendim?
- Bu çok kötü iþte. Cenâb-ý Hak onun iþini insanlara býrakýr ki, sonu hüsran olur muhakkak.