Hindistan Evliyasýndan Abdülvahid-i Lahori "rahmetullahi aleyh" hazretleri zamanýnda adamýn biri, bir gece hýrsýzlýða çýktý.

Ve rastgele girdi bir eve.
Ancak bu ev, bu büyük Veliye aitti.

Bakýndý etrafa. Mübarek zatýn hýrkasý iliþti gözüne.
Aldý onu.

Zaten baþka da bir þey bulamamýþtý alacak.

Kendi kendine;
“Fakir bir eve gelmiþim” dedi.

Ve çýkmak için kapýya yöneldi.
Ancak kapý nerde?

Dört taraf duvardý.
“Allah Allah!” dedi. “Ben az önce þuradan girmiþtim. Kapý vardý orada, þimdi yok olmuþ”.

Çok þaþýrdý.
Çaresizlik içinde býraktý elindeki hýrkayý.
Hýrkayý yerine koyar koymaz gördü kapýyý.

Sevinmiþti.
“Kapýyý bulmuþken hýrkayý da alýp öyle çýkayým” diye düþündü.

Dönüp aldý hýrkayý.
Fakat o da ne?

Hýrkayý alýr almaz kapý yine kayboldu.
Þaþkýna döndü adam.

Dört döndü evin içinde.
Yine yok olmuþtu koca kapý.

Çaresizlik içinde kývranýrken, büyük Veli seslendi içerden:
- Hýrkaya ihtiyacýn varsa al götür. Ama izinsiz alýrsan, tabii ki bulamazsýn kapýyý.

Hýrsýz þaþkýn ve mahcuptu.
Hýrkayý býraktýðý gibi hýzla çýktý kapýdan.

Ancak anlamýþtý bir evliyanýn evine girdiðini.
Bu hadise, tövbesine sebep oldu.

Ve o sabah koþtu bu zatýn mescidine.
Elini öpüp, talebesi olmakla þereflendi.

Her þey insan için yaratýldý

Bu zat bir gün sevdiklerine;
- Allahü teâlâ, yerde ve göklerdeki her þeyi kim için yarattý dersiniz? diye sordu.
Sükut ettiler.

Buyurdu ki:
- Ýnsan için, yani bizim için yarattý. Çünkü kâinattaki her þeyin, insana bir faydasý vardýr. Biz bilsek de, bilmesek de, bu böyledir.

Ne için yaratýldýk?

Bir gün de sevdiklerine;
- Allahü teâlâ biz insanlarý ne için yarattý dersiniz? diye sordu.
Yine sükut ettiler.

Buyurdu ki:
- Kendisi için, yani kendisine ibadet etmemiz için yarattý. Nitekim Kur’an-ý kerimde mealen; “Ýnsanlarý ve cinleri, yalnýz bana ibadet etmeleri için yarattým” buyuruyor.