Manisa’da yaþayan Hak dostlarýndan Hasan Dede’ye "rahmetullahi aleyh", zenginin biri, suyu bol olan “bir kuyu” baðýþlamýþtý.

Ancak bir müddet sonra vazgeçip, geri aldý.
Halbuki dergaha çok faydasý oluyordu bu kuyunun.

Onun bu davranýþý Hasan Dedeyi incitmiþti.
Ama iki saat sonra, o zengin adam, su için kuyuya gittiðinde, suyun tamamen çekilmiþ olduðunu gördü.

Ýnanamadý gözlerine.

Kendi kendine;
“Bunda bir iþ var” dedi.

Sonra uyandý birden.
“Buldum. Ben o zatýn kalbini incittiðim için böyle oldu” dedi.
Tövbe edip koþtu bu zatýn dergahýna.

Büyük Veli güler yüzle karþýladý kendisini:
- Hoþ geldin kardeþim.
- Hoþ bulduk efendim.

- Hayýrdýr, bir sýkýntýnýz mý var?
- Kuyunun suyu çekilmiþ efendim. Geri aldýðýma çok piþmaným. Ne olur, affedin beni. O kuyu artýk sizindir.

Hasan Efendi gülümseyip, sordu;
- Kabul edeyim mi ne dersin?
- Ýhsan etmiþ olursunuz efendim dedi.

- Pekala, kabul ettik, buyurdu. Þimdi git, o kuyudan biraz su getir de içelim.

Adamcaðýz;
- Baþ üstüne! deyip koþtu hemen.

Gördü ki, kuyu aðzýna kadar su dolu.
Neredeyse taþacak.

Kendi kendine;
“Hey güzel Allah’ým” dedi. “Sevdiðin kullar için neler yaratýyorsun. Seni de seviyorum, senin sevdiklerini de”.

Allah kimleri sever?

Bir gün de;
- Hocam, Allahü teâlâ hangi kullarý çok sever? diye sordular bu zata.

Cevabýnda;
- Günah iþleyip de tövbe eden ve o tövbesini bozmayan kulunu çok sever, buyurdu.

Ve ekledi:
- Hatta ona “Sevgilim” der. Alemlerin Rabbi bir kuluna bu kelimeyi derse, o daha ne ister?