Bandýrma’da yaþayan Hak dostlarýndan Aðlayan Dede’nin "rahmetullahi aleyh" huzuruna bir köylü gelip;
- Çok sýkýntýdayým efendim, diye dert yandý.

Mübarek sordu merakla:
- Hayrola, nedir derdin?
- Sormayýn hocam, dedi. Bir zamanlar birinden borç para almýþtým. Ancak bugüne kadar ödeyemedim. Þimdi de ödeyemiyor, bu borç yükünün altýnda eziliyorum. Gidecek hiç kimsem de yoktur.

Büyük Veli üzülmüþtü.

Sordu hemen:
- Borcun ne kadar?
- Onbin dirhem efendim.

Mübarek zat, biraz düþünüp;
- Üzülme, buyurdu. Bir þeyler yapar, inþallah hallederiz.

Adam duyduklarýna inanamadý.
- Gerçekten mi hocam?
- Ýnþallah kardeþim. Allah büyüktür.

Gariban çok sevinmiþti.
- Allah sizden razý olsun. Ne diyeceðimi bilemiyorum.

Buyurdu ki:
- Sen þimdi git, yarýn ayný saatte yine gel. Sultanýn adamlarý o saatte burada olacaklar. Ben sohbet ederken, yanýma yaklaþ ve bu kadar parayý iste benden.

Adamcaðýz;
- Peki efendim, dedi.
Ve elini öpüp ayrýldý huzurundan.

Ertesi gün dergaha geldiðinde, mübarek zat sohbet ediyor, kalabalýk bir cemaat nefes almadan dinliyordu kendisini.

Ýçeri girip, doðruca bu zatýn önüne gitti.
Ve kulaðýna eðilip kendisinden onbin dirhem istedi.

Sonra geri çekilip, edeple oturdu bir kenarda.
Onun bu hareketi, sultanýn adamlarýnýn dikkatini çekti tabii.

Sohbet sonunda sormadan edemediler:
- Merak ettik hocam. O adam sizden bir þey istedi galiba.

- Evet, zavallýnýn borcu varmýþ birine. Ancak ödeyemiyormuþ. Kimsesi de yokmuþ garibin. Çaresiz gelip benden istedi.

Hemen sordular:
- Ne kadarmýþ borcu efendim?
- Onbin dirhem.

Sultanýn adamlarý o kimseyi çaðýrýp verdiler bu kadar parayý kendisine.
Köylü sevinç içinde çýkýp gitti.

Borcunu ödeyip dua etti o parayý verene.
Tabii unutmadý bu büyük Veliyi de.