Cerrahzade Muslihiddin Efendi "rahmetullahi aleyh", Anadolu erenlerinden gizli bir hazinedir.

Henüz çocukken, bir ilim sevdasýdýr sarar onu.

Sonra bir ateþ düþer içine.
Tasavvufa yönelir.

Tasavvuf konaklarýný hýzla aþtýðý sýralarda bir gün gözünden perdeler kaldýrýlýr.
Kabir ehlinin hallerine vakýf olur.

Derken yakýnlarýnýn halini merak eder.
Kalbiyle teveccüh ettiðinde, kimini nimetler içinde görür, kimini azapta.

Bazýsýnýn kabri öyle sýkmýþtýr ki, birbirine geçmiþtir kemikleri.
Bunlarý görünce dehþete kapýlýr.
Korkar ve titrer.

Dayanamaz, kaldýrýr ellerini duaya.
-Ya Rabbi! Bu hali benden al! diye yalvarýr.

O anda geri gelir perdeler.
Onu gören, gayr-i ihtiyari Allahü teâlâyý hatýrlar.

Sözleri tesir eder gönüllere.
Daima “Allah korkusu” içindedir.


Allah kimseye zulmetmez

Bir sohbetinde;
- Allahü teâlâ kimseye zulmetmez buyurur. Herkes ahirette iþlediði günahlarýn cezasýný görecektir.

Bir gün de, sevdiði bir genç;
- Hocam, hiç huzurum yok, Ne yapayým? diye sorar bu zata.

Büyük Veli, þefkatle bakar gence:
- Evladým! Sen huzur mu istiyorsun?
- Evet efendim.

- Öyleyse ölümü hiç unutma! buyurur.

Ve izah eder mübarek:
- “Ölüm”e hazýrlan evladým! Ölüme hazýr olmak, insana huzur verir. Kim ölüme hazýr deðilse, eceli geldiðinde bir telaþa kapýlýr. Ne yapacaðýný þaþýrýr, eli ayaðýna dolaþýr. Hem sonra ölümü çok hatýrlamak, ömrü uzatýr.

Çabuk mumu söndür!

Bir gün de talebesinden biri, gece evde mum ýþýðýnda ders çalýþýrken uyuyakalýr.
Bir müddet sonra mum biter.
Altýndaki ahþap tutuþur.

Ancak o, derin uykudadýr.
Rüyasýnda Cerrahzade Efendi görünür.

Ve telaþla seslenir kendisine:
- Evladým çabuk kalk, mumu söndür!

Korkuyla uyanan genç, fýrlayýp söndürür ateþi.

Sabah hocasýna gittiðinde;
- Evladým! der. Bir daha mumu söndürmeden sakýn uyuma. Nerdeyse evi yakacaktýn.