Hindistan’ýn büyük Velilerinden Ahmet Kithu Efendi "rahmetullahi aleyh", gýybetten çok korkar, herkese de bunun zararýný anlatýrdý.

Bir gün sevdikleriyle otururken;
- Ben Rabbimden tek bir þey istiyorum! buyurdu.

Merak ettiler:
- O nedir efendim?

Buyurdu ki:
- Ona, hiç gýybet etmemiþ bir kul olarak kavuþmak. Bunu istiyorum Rabbimden.

Hikmetini sordular.
- Çünkü gýybet, kul hakkýna girer de ondan, buyurdu. Kýyamet gününde, hiç kimse beni böyle bir þey için arasýn istemiyorum.

Sordular:
- Biz de istemiyoruz hocam. Bunun için ne yapmalýyýz?

- Dünyada iken helallaþýn! buyurdu.
- Ya helal etmezse efendim?

Buyurdu ki:
- Ne yapýp edin, o helallýðý alýn. Yoksa ahirette çaresi bulunmaz.

Bir hedefiniz olsun

Bu zat, bir günkü sohbetinde de;
- Ýnsanýn yaptýðý iþlerde, mutlaka bir hedefi, maksadý, gayesi vardýr. Bu da iki türlü olur, buyurdu.

Sordular:
- Onlar nedir efendim?

Buyurdu ki:
- Ya “Allah rýzasý” için olur, ya da “insanlarýn rýzasý” için.

Ve izah etti:
- Yani insan, ya Rabbinin rýzasýný kazanmak için iþ yapar bu dünyada, ya da insanlara beðendirmek için. Eðer Allah için yaparsa çok iyi. Onun yardýmcýsý Allahü teâlâdýr. Mübarek olsun.

Sordular:
- Ýnsanlar için yaparsa efendim?

- Bu, çok kötü, buyurdu. Cenâb-ý Hak onun iþini insanlara býrakýr ki, sonu hüsran olur muhakkak.

Ýman kâmil ise…

Bir gün de;
- Ýmanýn kâmil olduðunun alameti nedir? diye sordular bu zata.

Cevaben;
- Ýmaný kâmil olanlarda iki haslet bulunur, buyurdu. Biri, sevdiði ve beðendiði þeyleri bir din kardeþine verirler.

Sordular:
- Ya öbürü efendim?
- Öbürü, verdikleri zaman çok sevinirler. Öyle ki, alan adam bu kadar sevinemez.