Demirci topraðýný nurlandýran Balzat Hacý Baba "rahmetullahi aleyh", keramet ehli, mübarek bir zattý.

Þöyle ki;
O devirde genç bir kadýn, tek baþýna evinden çýkmýþ, karþý köye gidiyordu.
Akþam üzeri tenha bir mevkiye gelmiþti ki, edepsiz bir adam onu görüp, musallat olmak istedi.

Kadýncaðýz büyük bir korkuya kapýldý.
Çaresizdi.

Kalbinden sessizce;
“Ya Rabbi!” diye yalvardý. “Beni bu adamýn þerrinden ancak sen kurtarabilirsin. Balzat Hacý Baba hürmetine bana yardým et!”

O esnada adam iyice yaklaþmýþtý.
Tam kadýný tutmak üzereydi ki, aniden koca bir “Yýlan” peydah olup feci þekilde soktu o ahlaksýzý.

Henüz kadýna eli deðmemiþti ki, cansýz yere yýkýldý.
Kadýncaðýz kurtulmuþtu.

Ancak korkusundan yolunu þaþýrdý bu defa.
Bilemedi ne yöne gideceðini.
Vakit ilerlemiþ, iyice karanlýk bastýrmýþtý.

Gözlerini kapayýp, kalbinden;
“Ya Rabbi! O zatýn hürmetine beni köyüme ulaþtýr!” diye yalvardý.

Gözlerini açtýðýnda, bir at gördü az ilerde.
Bu büyük Veli de yanýndaydý.

Kadýncaðýza;
- Bacým, buna bin. O seni köyüne ulaþtýrýr! buyurdu.
Ve kayboldu gözden.

Kadýn o ata binip, köyüne ulaþtý.
Bir “Fatiha” okuyup, gönderdi bu zatýn ruhuna.


Mümin, Allah’ýn dostudur

Bir gün de nasihat isteyen bazý gençlere;
- Müminleri incitmekten çok sakýnýn! buyurdu. Çünkü kalb kýrmak çok günahtýr. Hatta Kâbe-i þerifi yetmiþ defa yýkmaktan daha büyük günahtýr.

Sordular:
- Hikmeti ne efendim?

- Çünkü Allahü teâlâ, mümin kuluna “Dostum” diyor. “Evliyam” diyor. Sen ise onu kýrýyorsun. Bu hâl, mümine yakýþýr mý?

Ve ekledi:
- Allahü teâlâ; “Yere göðe sýðmam. Mümin kulumun kalbine sýðarým” buyuruyor. Sen nasýl o kalbi zedelersin? Olur mu böyle þey?