Allah dostlarýndan bir büyük Veli.
Eþrefzade Bursavi "rahmetullahi aleyh".

Bir gün sevdiklerine;
- Anne baba, evladýndan razý olursa, Allahü teâlâ da o evlattan razý olur, buyurdu.
Ve þunu anlattý onlara:

Biri Resulullah efendimiz aleyhisselama;
- Ya Resulallah! Annem yaþlandý. Aklý da azaldý. Bütün hizmetlerini yapýyor, sýrtýmda taþýyorum. Hakkýný ödemiþ olur muyum? Diye sordu.

Cevaben:
- Olmazsýn, buyurdular.

- Neden ya Resulallah?
- Çünkü annen, yaþamaný isteyerek sana hizmet etti. Sen ise, “Ne zaman ölecek?” diye bekliyorsun.

Ve bir menkýbe anlattý:

Þöyle ki:
Bir kimsenin babasý, birden felç olur.

Bütün hizmetlerine oðlu bakar.
Aylar yýllarý kovalar.

Derken iyice býkar.
Önce severek yaptýðý hizmetler, zor gelir artýk.

Kendi kendine;
- “Götürüp, ýssýz bir yere býrakayým” der.

Ve bir gece, sýrtlar adamý, sessizce çýkar evden.
Gider ýssýz bir daða.

Baþlar yer aramaya.
Babasý anlar niyetini.

Seslenir ki:
- Evladým! üzme kendini.

Ve bir yer gösterir.
- Þuraya býrak beni!

Ne ekersen, onu biçersin

Oðlu þaþýrýr.
Ne diyeceðini bilemez.

Tereddüt içinde kývranýrken, babasý;
- Ben de vaktiyle bu yere býrakmýþtým babamý, der.

Ve anlatýr:
Benim babam da felç olmuþtu.
Yýllarca ona bakmýþtým.
Sonra, senin gibi, ben de usanmýþtým.
Ve bir gece, sýrtýmda getirip, tam bu yere býrakmýþtým.

Ve ilave eder:
- E, kim ne ekerse, onu biçer.

Bu sözler, ok gibi saplanýr oðlunun yüreðine.
Tekrar sýrtlar, götürür evine.

Ama bin piþman olarak.
Ve aðlayarak. Yalvarýr Allahü teâlâya:
- Ya Rabbi affet beni. Yapmayacaðým bir daha.

Bu, iyi bir ders olur ona.
Artýk ölünceye kadar, çok iyi bakar babasýna.