Baðdat Evliyasýndan Faris bin Ýsa Baðdadi "rahmetullahi aleyh" hazretlerine, bir gün bir talebesi gelip;
- Efendim, dünyada en mühim þey nedir? diye sordu.

Cevabýnda;
- “Doðru iman” sahibi olmaktýr, buyurdu.

Delikanlý sordu:
- Doðru iman nasýl öðrenilir efendim?

- Ehl-i sünnet alimlerinden veya onlarýn kitaplarýndan öðrenilir. Bundan daha mühimi, bu doðru itikadý, baþkalarýnýn da öðrenmesine ön ayak olmaktýr.

- Bunu nasýl yapabiliriz efendim?
- En iyisi kitap vermektir oðlum. “Ehl-i sünnet alimleri”nin yazdýðý “Ýlmihal kitaplarý”ndan alýp eþine dostuna ver, sat, hediye et!

Sordu yine:
- Kendimiz anlatsak efendim?

- Hayýr, buyurdu. Anlatmak için iyi bilmek lazým. Din konusu hassastýr çünkü. Eðer yanlýþ anlatýr veya eksik söylersen, büyük vebale girersin. Unutma, emr-i maruf yapmanýn en iyi ve en kolay þekli, “kitap vermek”tir.

Ne yapayým?

Bir gün de bir genç bu zata gelip;
- Efendim, ben Allahü teâlânýn sevgisini kazanmak istiyorum, ne yapayým? diye sordu.

Cevabýnda;
- Öyleyse din ilimlerini çok iyi öðren. Çünkü Allahü teâlâ bir kulunu severse, onu “dinde alim” yapar, buyurdu.

Ve ekledi:
- Daha da çok severse, “bu ilimleri yaymasýný” nasip eder ona. Fakat bir þartla. Bu hizmeti kendinden bilmemesi lazým. Çünkü Allahü teâlânýn dinini Onun kullarýna ulaþtýrýrken “Ben…” demek bidattýr.

Genç sordu:
- Tavsiyeniz nedir efendim?

Buyurdu ki:
- Kendini aradan çekmelisin oðlum. Kendinden bilmezsen, büyüklerin feyz ve ihsanlarýna kavuþursun.

Þöyle bitirdi:
- Kendinden bilmek, yani “Ben yaptým, ben ettim...” demek, Allahü teâlâdan ve büyüklerden gelen feyz ve bereketi keser evladým.