Ýmam-ý Gazali hazretleri "rahmetullahi aleyh" anlatýyor.
Ýsrailoðullarý zamanýnda, bir abid vardýr.

Bir gün ona gelir ve;
- Ey abid! Filan yerde bir put var. Ýnsanlar ona tapýyor, derler.

Çok üzülür. Ýçerler.
O putu kýrmak için yola düþer.

Halis niyetle giderken, þeytan çýkar önüne.
Ama insan kýlýðýndadýr.

Sorar abide:
- Arkadaþ! Nereye böyle?
- Ýlerde bir put varmýþ. Onu kýracaðým.

- Býrak caným. Baþka iþin yok mu senin.
- Hayýr, mutlaka kýrmalýyým onu.

Þeytan yol vermez ve;
- Vazgeç, der. Sen onu kýrsan bile yenisini yaparlar.

Dinlemez, devam etmek ister.
Ama þeytan, önüne geçer.

- Hayýr! Geçemezsin buradan!
- Geçerim!

- Geçemezsin!
Kavgaya tutuþurlar.

Abid, onu kaldýrýr, yere vurur.
Þeytan, bakar ki iþ fena.
Geçer baþka oyuna.

- Bir dakika, der. Sana mühim bir þey diyeceðim.
- Söyle, ne diyeceksin?

- Bak, sen fakir birisin. O putu kýrmakla ne geçer eline? Sen kýrarsýn yarýn yenisini yaparlar. Yastýðýnýn altýna, her sabah, iki altýn býrakayým, al kullan. Vazgeç bundan.
“Altýn” lafýný duyunca, kalbi döner.

Kendi kendine;
“Doðru, altýnlarýn birini kendime sarfeder, öbürünü bir muhtaca veririm” der.

Vazgeçip, eve döner.
Sabah kalktýðýnda, “iki altýn” vardýr yastýðýnýn altýnda.

Ýkinci gün de alýr altýnlarý yastýk altýndan.
Memnundur hayatýndan.

Altýnlar çýkmayýnca

Amaa, üçüncü gün çýkmaz altýn.
Neþesi kaçar.

Baltayý kaptýðý gibi evden çýkar.
Ayný yerde yine þeytan çýkar önüne.

- Dön geri!
- Dönmem!

- Gidemezsin!
- Giderim!

Kavgaya tutuþurlar.
Ama þeytan galip gelir bu kere.

Abidi kaldýrýp, vurur yere.
Abid þoktadýr.

- Pekala. Sen kazandýn. Ama nasýl oldu bu? Diye sorar.

Þeytan açýklar:
- Önce niyetin halis idi. Ýhlaslý insanlara bizim gücümüz yetmez. Þimdiyse nefsin için gidiyordun. Onun için maðlup oldun.