Molla Halil Siridi "rahmetullahi aleyh".
Hâl ehli bir Veli.

Bir gün;
- Kardeþlerim! Ýslam alimlerini tanýmasaydýk, halimiz ne olurdu? Onlarýn sayesinde hakký batýldan ayýrdýk. Bizi küfürden kurtardýlar, buyurur.

Ve ilave eder:
- Müminler, Cennette kavuþacaklarý nimetleri bir bilseler, o anda kendilerinden geçer, sokakta oynarlardý.

Mescitte oynanýr mý?

Ve þunu anlatýr:
Bilal-i Habeþi, bir gün mescit içinde oynamaya baþlar.

Hazret-i Ömer, onu görüp çok þaþýrýr.
Zira mescitte Resulullah efendimiz de vardýr.

Yaklaþýp fýsýldar kulaðýna:
- Ya Bilal! Ne yapýyorsun? Hiç mescitte oynanýr mý?

Ama o aldýrmaz.
Devam eder oynamaya.

Hatta, ona Resulullah efendimizi gösterip;
- Bak! Mescidin sahibi iþte orada. Bana ancak o karýþabilir, der.

Bunu hazret-i Ömer’e söyler.
O hazret-i Ömer ki, gadabýyla meþhurdur.

Ona bunu söylemek cesaret ister.
Ama o söyler iþte.

Çünkü kendinde deðildir.
Hazret-i Ömer anlar durumu, üstelemez.

Gider, Resulullah efendimize arz eder.
Efendimiz aleyhisselam onu çaðýrýp sorarlar:

- Ya Bilal! Az önce ne yapýyordun?
- Oynuyordum ya Resulallah.

- Niçin oynuyordun?
- Sevincimden ya Resulallah.

- Ne için seviniyordun?
- Anam babam sana feda olsun ya Resulallah! Allahü teâlâ sana her þeyi verdi. Ama bir þey vermedi. O bir þeyi vermediði için seviniyordum.

- Bana vermediði nedir ki, seni sevinçten oynatýyor ya Bilal?
- Hidayet ya Resulallah. Sana hidayeti vermedi. Bu, senin elinde olsaydý, sen bildiklerini, gördüklerini, istediklerini hidayete erdirirdin. Bu garip Bilal Habeþistan’da nasýl Müslüman olacaktým? Ama bakýn, kendi akrabalarýn seni inkâr ederken, Rabbim bana imaný nasip etti. Sana inandým. Aþýðýn oldum. Hem de Habeþli bir köle iken.

Ve þöyle bitirir sözünü:
- Bu yüzden oynuyordum ya Resulallah!

Bu sözler, Resulullah efendimiz aleyhisselamýn hoþuna gider.
Tebessüm ederler.

Hazret-i Ömer’e döner;
- “Býrak ya Ömer! Býrak oynasýn!” buyururlar.