Allah dostu bir kiþi.
Hakim-i Tirmizi hazretleri “rahmetullahi aleyh”.

Kimseye kýzmaz, her sýkýntýda, kusuru kendinde arardý.
Nitekim bir gün;

En yeni elbisesini giyip çýkar evden.
Cuma namazýna gidecektir.

Birkaç talebesi de vardýr yanýnda.
Az sonra bir sokaða girerler.

O sokakta kötü huylu bir kadýn vardýr.
Þirret mi þirret.

Bir evin ikinci katýnda oturmaktadýr.
Bu zata da düþmanlýðý vardýr.

Arkasýndan konuþur.
Gýybetini yapar.
Bir kötülük yapmak için fýrsat kollar.

Ve o gün, görür Onu pencereden.
Ýþte fýrsat düþmüþtür.

Bir fenalýk düþünür hemen.
Bulur da.

Az önce çamaþýr yýkamýþtýr.
Pis sularla doludur leðen.

Kaçýrmaz fýrsatý.
Mübarek zat, tam alttan geçerken, kapar leðeni, devirir birden.

Baþtan aþaðý ýslanýr mübarek zat.
Peki kýzar mý?
Hayýr.

Hatta baþýný kaldýrýp da;
- Kim yaptý? diye bakmaz bile.

Aksine kendini suçlar.
Talebeleri kadýna kýzacak olurlar.
Ýzin vermez.

- Efendim, lütfen izin verin, haddini bildirelim þu edebsizin, derler.
- Hayýr olmaz! buyurur.

- Neden efendim?
- Bu iþ ondan gelmedi ki.

- Kimden geldi efendim?
- Rabbimden geldi. Ýnsanlar, bir vasýtadýr ancak. Ýþi asýl yapan, yaptýran, Allah’týr. O dilemeseydi, o kadýn yapamazdý bunu.

Sözlerine devamla;
- Evet evlatlarým, suçlu benim. Ben bir günah iþlemiþim ki, bu musibet geldi bana, der.

Ve ilave eder:
- Kýzacak biri varsa, o da benim. Hem sonra biz aciz kullarýz. Rabbimizden ne gelirse razýyýz.