Nevþehir’de yetiþen Allah adamlarýndan Hasan Dede "rahmetullahi aleyh", bir gün sevdikleriyle sohbet ederken;

- Kardeþlerim, Allah’ýn Veli kullarýný seviniz, buyurdu. Zira bir hadis-i þerifte; Evliya kullar için; “Onlar görülünce Allahü teâlâ hatýrlanýr” buyuruluyor.

Sordular:
- O büyükler vefat etmiþse efendim?
- Olsun. Vefat etmiþ olsalar da, mübarek ruhlarý dünya ile iliþki içindedir yine, buyurdu.

Ve daha açýkladý:
- Yani o büyüklerin ismi nerede anýlýrsa, ruhlarý orada hazýr olur. Bereket iner o yere. Onlarý araya koyarak, onlarýn hürmetine kim dua ederse, kavuþur muradýna.

Ve ekledi:
- Çünkü o büyükler Allahü teâlânýn sevgili kullarýdýr. Cenâb-ý Hak; “Onlarýn hürmetine...” diyerek yapýlan duayý geri çevirmez.

Ýnsan neye benzer?

Bir gün de “Kibir”den sordular bu zata.

Buyurdu ki:
- Þu aciz insanýn kibredecek nesi vardýr ki? Aslý, “bir damla su”, sonu “bir avuç toprak”týr. Önce hiç yoktu. Sonra dünyaya gelip, hiç bir þey yapamayan bebek oldu. Þimdi de her an hasta olmak ve ölmek korkusundadýr. Nihayet ölecek, çürüyüp toprak olacak, kurtlara, böceklere yem olacaktýr.

Ve sordu cemaate:
- Ýnsan, neye benzer biliyor musunuz?

- Neye benzer hocam?
- Boðazlanmayý bekleyen “koyun”a, yahut idam olmayý bekleyen bir “idam mahkumu”na benzer.

Buna kibir yakýþýr mý?

Þöyle devam etti:
- Her an için öleceði ve azaba götürüleceði zamaný beklemektedir. Ölünce, kabir azabý çekecek, sonra diriltilip kýyamet sýkýntýlarýný görecektir. Sonra da Cehenneme atýlacak, tarifi imkansýz azablara yakalanacaktýr belki de.

Ve sordu yine:
- Bütün bu musibetlerin baþýna gelmesi muhtemel olan bir insana, “kibir” mi yakýþýr, yoksa “tevazu” mu?

- Elbette tevazu yakýþýr efendim, dediler.

- Evet. Bütün insanlarý yaratan, sonsuz kuvvet ve kudret sahibi olan Allahü teâlâ da; “Kibredenleri sevmem, tevazu edenleri severim” buyuruyor zaten.