Ýstanbul’da medfun bulunan Velilerden Hafýz Osman Efendi "rahmetullahi aleyh", bir sohbetinde;
- Kardeþlerim, dünya ve ahiret saadetlerinin baþý, en iyisi, Allahü teâlânýn rýzasýna ve sevmesine kavuþmaktýr, buyurdu.

Sordular:
- Buna nasýl kavuþulur efendim?
- Ýslamiyet’e uymakla, buyurdu. Ýslamiyet’e uymak da ihlasla olmalýdýr tabii.

- Ýhlas nedir efendim?
- “Ýhlas”, kalbin temiz olmasý demektir. Kalbin temiz olmasý için de, dünyaya düþkün olmamasý, yalnýz Allahü teâlâyý sevmesi lazýmdýr.

Sordular yine.
- Buna nasýl kavuþulur hocam?

- Bu nimete kavuþanlarla beraber olmakla. Bunun için “Allah dostlarý”nýn, Evliya zatlarýn sohbetinde bulunmalý, onlarýn kalblere, ruhlara þifa olan sözlerini dinlemelidir.

- Böyle zatlar yoksa efendim?

- O zaman önceden yaþamýþ büyük zatlarýn hayatýný ve kitaplarýný okumalý ve onlarý çok sevmelidir. O zatlarýn kitaplarý okununca, sevgileri insanýn kalbine yerleþir. Onlarýn sevgisi yerleþince, “dünya muhabbeti” çýkar o kalbden. Yerine “Allah sevgisi” yerleþir ki, ihlaslý olmak da budur iþte.

En büyük düþman

Bir gün de;
- Nefs, bizim de Allahü teâlânýn da düþmanýdýr, buyurdu.

Dinleyenler;
- Madem ki düþman, öyleyse onu öldürelim? dediler.

- Nefs ölmez ki, buyurdu. Hiç kimsenin nefsi ölmez ve yok olmaz. Çünkü o lazým, iþe yarýyor.

Merakla sordular:
- Nefs ne iþe yarýyor efendim?

- Çok iþe yarýyor. Mesela onunla cihad yapýlýyor. Böylece meleklerden bile üstün oluyor insan. Onun için nefs ölmez. Ama zayýflar.

- Nasýl zayýflar efendim?

- Ýbadetle. Çünkü nefsin en büyük düþmaný, ibadettir. Allahü teâlâ onun için namazý emretmiþ. “Namaz”, biz kullar için öyle büyük nimettir ki, her namazda nefs kahrolur. Her gün beþ vakit, kahrola kahrola neticede insaný aldatamaz hale gelir.