Ýstanbul’da yetiþen Velilerden Hasan Adli Efendi "rahmetullahi aleyh", bir günkü sohbetinde;

- Edeb ve tevazu, müminin ziynetidir, buyurdu. Kim Allah için tevazu ederse, Allahü teâlâ onu yükseltir. Kibrederse yanar. Çünkü Allahü teâlâ her günahý affeder. Ama kibri asla.

Sordular:
- Efendim, kalbinde zerre kadar kibir olan kiþi, Cennete giremez deniyor. Bu, doðru mu?

- Elbette, cezasýný çeker sonra girer. Þeytan, kibri sebebiyle kovuldu Cennetten. “Ben Adem’den hayýrlýyým” dedi ve secde etmedi. Karþý geldi Allah’a. Halbuki tevazu, Peygamber efendimiz aleyhisselamýn huyudur. Mekke’yi fethettiði gün bile þehre girerken, devesinin üstünde, muzaffer bir komutan edasýna bürünmedi.

Sordular:
- O gün de mi tevazu buyurdular efendim?

- Evet. Cenâb-ý Hakka karþý edeb ve hayâsýndan büktü boynunu. Mübarek baþý önüne eðik olarak, büyük bir tevazu içinde girdi þehre.

En mühim mesele

Bir gün de;
- Efendim, bizim için en büyük mesele nedir? diye sordular bu zata.

Cevaben;
- Bu dünyadan iman ile ayrýlýp gitmektir, buyurdu. Onun için imansýz gitmekten korkmalý, titremelidir.

Sordular:
- Ýmansýz gitmemek için ne yapmak lazým efendim?

- Korkmak, hatta titremek lazým. Ýmansýz ölmekten korkmayan, imansýz ölür Allah korusun.

Ýlim ve ihlas yoksa...

Bir gün de sohbetinde;
- Ýlmi ve ihlasý olmayanýn, ameli muteber deðildir, buyurdu.
- Neden efendim? dediler.

- Çünkü Ýslamiyet “bilmek dini”dir, buyurdu. Bilmeden Müslümanlýk olmaz. Bilmeden yapýlan bir ibadet, yanlýþ olduðu için sahih olmaz.

Ve ekledi:
- Doðru yapýlsa bile eðer “Allah için” yapýlmamýþsa, o da makbul deðildir. Çünkü ihlassýz yapýlmýþtýr. Bu ameller, ahirette “eski paçavra” gibi sahibinin yüzüne çarpýlacaktýr.