Ýmam-ý Ebu Yusuf hazretleri “rahmetullahi aleyh”.
En büyük müctehid alimlerdendir.

Hükümdarýndan sade vatandaþýna kadar herkes, bir dini meselede ona koþardý hemen.

Nitekim o devirde zengin bir adamýn hiç oðlu olmuyordu.

Bir gün adak yaptý:
- Ya Rabbi, bana bir oðul verirsen, dört karýþ boynuzlu bir koç kurban edeceðim, dedi.

Bir sene sonra da bir oðlu oldu.
Hemen adaðýný hatýrladý.

Evet, bir oðlu olursa, bir koç kurban edecek, ama koçun boynuzu dört karýþ uzunlukta olacaktý.

Emretti adamlarýna:
- Bana bir koç bulun. Ama boynuzu dört karýþ olacak!

Adamlar;
- Hayhay! Dediler.

Ve gezdiler her yeri.
Ama dört karýþ boynuzlu bir koç bulamadýlar.

Zengin, bu meseleyi bir çok alime sorduysa da,
bir çýkar yol bulamadý.

Nihayet bir ahbabý akýl verdi ona:
- Sen imam-ý Ebu Yusuf’a git. Bu iþi ancak o çözer.

Adam koþtu Ebu Yusuf hazretlerine.
- Efendim bir müþkilim var. Adaðýmý yerine getiremiyorum.

- Nasýl adak yapmýþtýn?
- Bir oðlum olursa, dört karýþ boynuzlu bir koç kurban edeceðim demiþtim. Ama bu evsafta koç bulamýyorum.

Ebu Yusuf hazretleri biraz düþündü.

Sonra rahatlattý adamý:
- Kolay, hallederiz. Ama bir þartla.
- Aman efendim, her þeye razýyým.

- Öyleyse bu þehirde büyükçe bir mektep yaptýracaksýn.
- Tamam hocam, söz.

Ýmam hazretleri;
- Peki, þimdi bana bir koç getir! buyurdu.

Adam koþtu, irice bir koçu alýp geldi.
- Ýþte efendim, getirdim.

Ebu Yusuf hazretleri, sokakta oynayan beþ altý yaþlarýndaki bir çocuðu çaðýrýp, karýþlattý koçun boynuzunu ona.

Çocuðun karýþýyla beþ karýþ gelmiþti.

Döndü o zengine:
- Ýþte senin adaðýn. Kes de kurtul adaðýndan!

Adam hayran kalmýþtý Ýmamýn zekasýna.
Koçu kesip, adaðýný yerine getirdi.

Bu arada bir mektep kazanmýþtý o yerin insanlarý.