Ýstanbul Okmeydaný’nda medfun bulunan Ýdris-i Muhtefi hazretleri "rahmetullahi aleyh", bir gün sevdiklerine;
- Kardeþlerim, herkesle iyi geçinin, ama kendinizle iyi geçinmeyin, buyurdu.

- Yani nefsimizle mi efendim? dediler.

- Evet. Çünkü nefsiniz Allahü teâlânýn düþmanýdýr. Ona muhalefet edin. Ne kadar karþý gelirseniz, o nisbette rahat edersiniz. Yaþama gayemiz, Allah’ýn kullarýna “Ýslamiyet’i anlatmak”týr. Yoksa bu dünya çekilmez.

Þöyle devam etti:
- Ahirette her þeyin aslý var, alâsý var. Dünya, ahirete göre “Çöplük” gibidir. Aklý olan bu çöplüðe gönül baðlar mý hiç?

Ve nasihat etti:
- Ýslamiyet’i iyi öðrenin. Ýslamiyet, “bilmek dini”dir. Ýnsanýn þerefi, “Ýlim” ve “Edeb” iledir. Mal ve neseb ile deðildir.

Ve ekledi:
- Gururlanmayýn. Her þey zayýflýktan yýkýlýr, iman ise “kibir” ve “gurur”dan.

Evliya, Allah’ýn dostudur

Bir gün de gençlerle sohbet ederken;
- Evlatlarým, bir günde, beþ defa abdest alýp camiye giden bir mümin, “Evliya”dýr, buyurdu. Evliya, “Allah’ýn dostu” demektir.

Sonra da;
- Herkes, kendi evine, dostlarýný, sevdiklerini çaðýrýr, öyle deðil mi? diye sordu onlara.
- Evet efendim, dediler.

Buyurdu ki:
- Siz de Allah’ýn evine, yani camiye geldiðinize göre “Allah sizi seviyor” demektir. Yani siz Evliyasýnýz.

Gençler, sevinç ve þaþkýnlýk içinde birbirlerine bakýyorlardý ki;
- Þaþýrmayýn, buyurdu. Zira Evliyalýðýn dereceleri vardýr. Bugün, ehli sünnet itikadýnda olup, Allahü teâlâya halis olarak inanan ve Onun emir ve yasaklarýna göre yaþamaya çalýþan kimse, Allah’ýn sevdiði kuldur, yani Evliyadýr.

Þöyle bitirdi:
- Kimsenin kalbini kýrmayýn çocuklar. Zira kalb kýrmak, “Kâbe’yi yýkmak”tan bile daha büyük günahtýr.