Bitlis’in Nurþin ilçesinde medfun bulunan büyük Velilerden Ziyaeddin Nurþini hazretleri "rahmetullahi aleyh", bir gün þunu anlattý cemaatine:

Vaktiyle bir þehirde “salih bir Müslüman” yaþardý.
Vakitlerinin çoðunu ibadetle geçirirdi.

Ama bir þeyi ihmal ederdi.
Resulullah efendimiz aleyhisselama “salevat okuma”yý.

Bu salih kiþi, bir gece Resulullah efendimizi gördü rüyada.
Ama hiç iltifat görmedi Efendimiz aleyhisselamdan.

Mübarek baþlarýný çevirdiler ondan.
Adam çok üzülüp aðlamaya baþladý.

Gözyaþlarý içinde;
- Ya Resulallah! Niçin böyle davranýyorsunuz? diye sordu.

Efendimiz aleyhisselamýn cevabý üç kelimeydi:
- Ben seni tanýmýyorum!

Bu cevapla kahroldu.
Ve baþladý dil dökmeye:

Nasýl tanýmazsýnýz?

- Ya Resulallah! Ben senin ümmetinden bir Müslümaným, beni nasýl tanýmazsýnýz? Halbuki siz, babanýn oðlunu tanýmasýndan daha fazla tanýrsýnýz ümmetinizi.

Efendimiz aleyhisselam;
- “Evet öyledir” buyurdu. “Ama sen, bana hiç salevat göndermiyorsun. Ben ümmetimi, bana okuduklarý salevat miktarýnca tanýrým”.

Uykudan uyandýðýnda ter kan içindeydi.
Tabii anlamýþtý hatasýný.

O günden sonra salevat okuyordu artýk.
Her gün belli miktar okumayý âdet edinmiþti.

Birkaç gün sonra, bir gece yine rüyada gördü Resulullah efendimizi.
Bu defa Efendimiz aleyhisselam ona sevgiyle baktýlar.

Ve tebessüm ederek;
- “Seni þimdi tanýdým!” buyurdular.

Allah korkusu

Bir gün de sohbetinde;
- Peygamber efendimiz aleyhisselam, Allahü teâlânýn Habibi olduðu halde, Ondan en fazla korkan da yine O idi, buyurdu.

Ve devam etti:
- Nitekim bir gün eshab-ý kirama karþý; “Allahü teâlâdan en çok korkanýnýz benim” buyurmuþlardýr.

Ve ilave etti:
- Bu korku sebebiyledir ki, namaza baþlayýnca “göðsünün hýrýltý”sý iþitilir, “su fokurdar” gibi sesler duyulurdu dýþarýdan.

Sordular.
- Baþkalarý da bu sesi duyar mýydý efendim?

- Evet. Aiþe validemiz bu sesi daima iþittiðini haber vermiþtir.