Hindistan evliyasýndan Muhammed Seyfullah hazretleri "rahmetullahi aleyh", bir gün þunu anlattý sevdiklerine:

Fakir bir adam, oltayla balýk tutuyordu bir gün.

Oradan geçmekte olan ülkenin padiþahý bu garibi görüp yaklaþtý ve;
- Oltana ilk takýlan þey ne olursa, sana onun aðýrlýðýnca altýn vereceðim, dedi.

Biraz sonra oltaya, ortasý delik “bir kemik” takýldý.

Hükümdar;
- Ne yapalým, þansýn bu kadarmýþ, dedi.

Ve o garibi alýp birlikte saraya döndüler.

Adamlarýna:
- Bu balýkçýya, elindeki kemiðin aðýrlýðýnca altýn verin! dedi.
- Baþ üstüne efendim! dediler.

Ve “o kemiði” alýp, terazinin bir kefesine koydular.
Öbür kefesine de “altýn liralar” koymaya baþladýlar.

Bir, beþ, on, yirmi, elli, yüz...

Hayret! Kemiðin bulunduðu kefe, yerinden oynamýyordu.
Halbuki “üç beþ altýn”ý zor tartardý görünüþte.

Altýn koymaya devam ettiler.
Kefe doldu taþtý.

Ama “kemik” tarafý bir milim bile oynamadý yerinden.
- Bunda bir sýr var, dediler.

Ve derhal bir alim çaðýrýp;
- Bu iþin sýrrý nedir? diye sordular.

Alim, kemiði eline alýp þöyle bir baktý ve;
- Bu kemik, “açgözlü” bir insanýn göz çukurudur, buyurdu. Siz bunu tartmak için bütün hazineyi koysanýz yine tartamazsýnýz.

- Neden efendim? dediler.
- Çünkü doymaz. Bunu, bir avuç toprak doyurur ancak.

Hemen koþup, “bir avuç toprak” getirdiler.
Ve öbür kefeye koydular.

Kefe anýnda yukarý kalktý.


Edeb, müminin ziyneti

Bir gün de “Edeb”ten sordular bu zata.

Cevabýnda;
- Edeb ve hayâ, Müslümanýn ziynetidir, buyurdu. Edebi olmayan, Allahü teâlânýn sevgisine kavuþamaz.

Sordular:
- Edebin tarifi nedir efendim?
- Edeb, büyüklerin emrine “Peki” demektir, buyurdu.

- Yani söz dinlemek mi efendim?
- Evet. Söz dinlemeyenin edebli olmasýndan bahsedilemez.