Ýzmir’de vefat eden Ýzmirli Osman Nuri Efendi "rahmetullahi aleyh", bir günkü sohbetinde;
- Ey insanlar, bu dünya “ahiretin tarlasý”dýr, buyurdu. Burada tohum ekmeyenler, yarýn çok piþman olurlar.

Ve ekledi:
- Kardeþin kardeþten, ananýn evladýndan kaçacaðý o “dehþetli gün” için burada hazýrlýk yapmayanlar, çok ziyan edecektir.

Sordular:
- Nasýl hazýrlýk yapalým efendim?

- Ýslamiyet’e uymakla. Akýllý insan, þu birkaç günlük hayatý “fýrsat” bilir. Allahü teâlânýn beðendiði iþlere, yani “ibadet”e sarýlýr.

Sordular yine:
- En mühim ibadet nedir hocam?

- “Beþ vakit namaz”dýr. “Namaz” kýlmak, “Nefes almak” gibidir bu dinde. Onun için Müslüman, namazlarýný hiç gevþeklik yapmadan, vaktinde kýlar. Zekatýný verir. Kimsenin hakkýný yemez.

Ve özetledi:
- Velhasýl cenâb-ý Hakkýn emirlerine sarýlýp, yasaklarýndan kaçan, dünyada da rahat eder, ahirette de.

Dünya, fýrsattýr

Bir gün de;
- Kardeþlerim, dünyadaki “bir nefes”lik vakit, ahiretteki “bin yýl”dan daha kýymetlidir, buyurdu.

Ve izah etti:
- Çünkü ahirette ibadet yoktur, tövbe yoktur. Yine nefsle mücadele, haramdan kaçma gayreti, küfre düþme endiþesi, Ýslam’a hizmet imkaný yoktur. Ama bütün bu imkan ve fýrsatlar, bu dünyada var.

Þöyle devam etti:
- Hatta kâfirler için de “bir nefes”lik dünya zamaný, ahiretteki “sonsuz hayatý”ndan daha hayýrlýdýr.

Sordular:
- Hikmeti ne efendim?

- Çünkü bu bir nefeslik dünya hayatýnda iman edip, “sonsuz Cehennem”den kurtulmalarý mümkündür. Ama ölünce bu fýrsat biter. Dünyaya tekrar gelmek yoktur çünkü.

Alim kime denir?

Bir gün de;
- Çok kitap okuyana, çok ilmi olana alim denmez, buyurdu.

Sordular:
- Peki alim kime denir efendim?

Buyurdu ki:
- “Hak” ile “batýl”ý, yani doðru ile yanlýþý ayýrabilen kimseye “Alim” denir.