Niþabur’da yetiþen Velilerden Ýmam-ý Kuþeyri hazretleri "rahmetullahi aleyh", bir gün “Besmele okuma”nýn önemini anlatýrken;
- Þeytanýn evinize girmemesini ister misiniz? diye sordu cemaate.

Cevaben;
- Elbette isteriz efendim, dediler.

- Öyleyse evinize her giriþte “Besmele” okuyun! buyurdu.

- Hikmetini sordular.

- Eve girerken “Besmele” okunursa, þeytan; “Bu eve girmeme imkan yok”, der ve geri dönüp gider, buyurdu.

Ve sordu yine:
- Evinize bereketin girmesini ister misiniz?

- Tabii hocam, çok isteriz.

- Öyleyse eve her girdiðinizde “üç ihlas-ý þerif” okuyun! Evinize bereket geldiðini göreceksiniz.

En akýllý insan

Bir gün de bazý sevdikleri;
- Efendim, en akýllý insan kimdir? diye sordular bu zata.

Cevabýnda;
- “Akýllý insan”, ölümü en çok hatýrlayan ve ölüm sonrasý için en çok hazýrlýk yapandýr, buyurdu. Gafiller, dünyada saray yapmakla meþgul olurken, akýllýlar, kabirde ve Cennette kavuþacaklarý saraylarý hazýrlýyorlar.

Þöyle bitirdi:
- Kabir, kadýn-erkek herkesin çeyiz sandýðýdýr. Bu sandýðý “salih ameller”le doldurunuz.

Ölümü seven, güler

Bir gün de;
- Ölüme hazýrlanan, ecelini yakýn bilen ve buna sevinen kimsenin bir tek alameti vardýr, buyurdu.

Merak ettiler:
- O nedir efendim?
- “Güler yüz” ve “tatlý dil”dir. Çünkü ölümü seven kimsenin daima yüzü güler.

Sordular:
- Ölümü seven neden güler efendim?

- Müslüman, bu dünyada gurbettedir. Asýl vataný “ahiret”tir, “Cennet”tir onun. Ýnsan bu dünyada bile uzun yýllar ayrý kaldýðý memleketine gideceði zaman sevinir, öyle deðil mi?

- Evet efendim. Hem de çok sevinir.

- Ýþte mümin de, asýl memleketi, hakiki vataný olan “ahiret”e, oradaki “Cennet nimetleri”ne ölümle kavuþur ancak. Ölümü bunun için sever. Ne vakit öleceðini düþünse, içi ferahlar, kederi gider, neþelenir, sevinir.