Mýsýr Evliyasýndan Ýzzeddin Türkmani hazretleri "rahmetullahi aleyh", bir günkü sohbetinde;
- Kardeþlerim, Sevgili Peygamberimiz “sallallahü aleyhi ve sellem”, düþmana karþý gayet cesaretliydi, buyurdu. Öyle ki, harplerde zor durumda kalýndýðýnda, korkmadan hücum ederlerdi düþman üzerine.

Nitekim hazret-i Ali “radýyallahü teâlâ anh” anlatýyor:
“Bedir”de üçyüzsekiz kiþiydik.

Ýçimizde en cesurumuz Resulullah efendimiz olup, müþriklere en yakýn O dururdu.
Biz sýkýþtýðýmýzda Ona sýðýnýrdýk.

“Uhud”da da öyle olmuþtu.
Bir aralýk ortalýk karýþtý.

Mücahidler iki ateþ arasýnda kalýp þaþkýnlýktan daðýldýlar.
Ben de düþman askerlerinin arasýnda kaldým.

Etrafýmda tek Müslüman yoktu.
Bir yandan çarpýþýrken, bir yandan da Resulullahý merak ediyordum.

Her tarafa bakýyor, ama göremiyordum kendisini.
Gerilerde olamazdý.

Çünkü O, düþman karþýsýnda bir adým bile gerilemezdi.

Kendi kendime;
“Herhalde bizim günahýmýzdan, Hak teâlâ Onu semaya kaldýrdý” diye düþündüm.

“Öyleyse bir an evvel þehit olup Ona kavuþmalýyým” dedim.

Kýlýcýmýn kýnýný kýrýp daldým düþman içine.
Düþmaný kýra kýra ilerlerken Resulullahý fark ettim.

Benden daha ilerde tek baþýna çarpýþýyordu düþmanla.
Derhal Ona yetiþip, siper oldum kendisine.

Ortalýk karýþmýþtý

Yine hazret-i Ali anlatýyor:
“Huneyn günü” de bir ara karýþmýþtý ortalýk.

Gaziler þuursuzca daðýldýlar.
Bu karýþýklýk anýnda Resulullah yalnýz kaldý.

Buna raðmen atýný mahmuzlayýp hücuma geçtiler.
Hem de binlerce düþmana karþý.

Ve tek baþlarýna.
Üzerlerine binlerce ok yaðarken atýldýlar ileriye.

Hazret-i Abbas ile hazret-i Ebu Bekir, yüz kadar gazi ile bu manzarayý görüp süratle at koþturdular arkasýndan. Ve yetiþip, etrafýnda halka oluþturdular.

Biri dizginini tuttu.
Diðeri üzengisini.

Böylece hýzýný keserek Onu düþman içine yalnýz býrakmadýlar.