Üsküdar’da vefat eden Nasuhi Üsküdari hazretleri "rahmetullahi aleyh", bir gün þunu anlattý sevdiklerine:

Bir gün Peygamber efendimiz aleyhisselam, Eshabiyle bir bahçede oturmuþ yemek yiyorlardý ki, o ara bir cariye geçti oradan.

Harpte esir alýnan kadýn kölelere cariye denirdi.
Kadýn köle yani.

Bu kadýn, Efendimiz aleyhisselamýn önüne geldi.

Ve edebsizlik ederek;
- O yediðinden bana da ver! deyiverdi.

Resulullah efendimizin “Yok” veya “Hayýr” dedikleri pek vaki deðildir.
Onun için önündeki yemekten bir lokma alýp, uzattýlar kadýna.

Lakin o, daha da ileri giderek;
- Hayýr, onu istemiyorum, dedi.

Efendimiz aleyhisselam sordular:
- Ya ne istiyorsun?
- Aðzýnda çiðnediðin lokmadan, dedi.

Efendimiz aleyhisselam yine kýrmayýp, istediðini verdiler.
Kadýn, Resulullah efendimizin elinden o lokmayý alýp da yediði anda halinde ani bir deðiþiklik oldu.

O edebsiz hali gidip, mahcubiyet kapladý yüzünü.
Yaptýðýna piþman oldu.

Utandý, sýkýldý, kýzardý.
Ter bastý vücudunu.

Önüne bakarak, süratle uzaklaþtý oradan.
O günden sonra “edeb” ve “hayâ” timsali bir haným oldu.

Öyle ki, herkes haline imreniyor, edeb ve terbiyesiyle parmakla gösteriliyordu o havalide

Rabbim daha þefkatli

Yine cahiliyet devrinde Arabistan’da “vahþi bir âdet” vardý ki, doðan kýz çocuklarýný diri diri kuma gömerlerdi. Bir karý koca da yeni doðmuþ kýz çocuklarýna ayný þeyi yapmýþlardý.

Ama “Ýslamiyet” ýþýðý Mekke’yi aydýnlatýnca, ikisi de imanla þereflendiler.
O yaptýklarýný hatýrladýkça aðlayýp, gözyaþý dökerlerdi.

Peygamber efendimiz aleyhisselam, onlarýn haline vakýf olunca, birlikte o bebeðin gömüldüðü yere gelip o çocuða ismiyle hitab ettiler:
- Ey filane!

Kabirden cevap geldi:
- Buyur ya Resulallah!

- Ey kýzým! Annen baban senin için gözyaþý döküyorlar. Ýster misin ki dua edeyim, dirilip annene babana kavuþasýn?

Cevap menfi idi:
- Ýstemem ya Resulallah. Ýyi ki dünyadan kurtulmuþum. Ben Rabbimi onlardan daha merhametli buldum.